Nie Baby B.
Nie było drugiego dziecka, które by zawiniło.
Anna.
Pierwsza prawdziwa kłótnia nie miała miejsca w sądzie, ale na oddziale.
András i Teréz dowiedzieli się dwa dni później, że czuję się lepiej. Mogłam wtedy powiedzieć kilka słów, ale byłam słaba. Miałam ciężką głowę, ciało obce, każdy ruch sprawiał mi ból.
Kiedy weszli, Teréz miała uśmiech na twarzy, który nie sięgał jej oczu.
„Liliowy” – powiedziała, jakby kiedykolwiek mnie tak nazwała. „Co za cud”.
András stał za nią. Był blady. Nie z radości. Bardziej z faktu, że martwa kobieta nie pozostała martwa.
„Lilla” – zaczął. „Modliłem się za ciebie każdego dnia”.
Spojrzałam na nią.
Mój głos był słaby, ale wyraźny.
„Słyszałam cię”.
Po tych dwóch słowach uśmiech Teréz zniknął.
András zamrugał.
„Co?”
„Słyszałem cię”.
Aparat obok mnie cicho zapiszczał.
Siostra Éva stała przy drzwiach z założonymi rękami. Dr Hegedűs również została w środku. Powiedziała, że to do monitorowania. A właściwie jako świadek.
Teréz mówiła szybko.
„Pacjenci w śpiączce dużo sobie wyobrażają. Mętne wspomnienia…”
„Ubezpieczenia” – powiedziałam.
Twarz Andrása stężała.
„Dom”.
Dłoń Teréz zacisnęła się w pięść.
„Karina”.
Mój mąż się cofnął.
„Lilla, źle mnie zrozumiałaś”.
„Suknia ślubna”.
Teraz Teréz też wiedziała.
Nie wyobrażam sobie.
Nie śniłam.
Nie jestem biedną, zranioną kobietą, którą można ukoić kilkoma kłamliwymi zdaniami.
Jestem świadkiem.
Wtedy drzwi uchyliły się i pojawiła się Karina.
Miała na sobie ciemny garnitur, włosy spięte w idealny kok, a na jej twarzy malował się niepokój, niemal płacz.
„Lilla, jestem taka szczęśliwa…”
Zamilkła, gdy zobaczyła moją twarz.
„Ty” – wyszeptałam.
Karina podeszłaby bliżej, ale stanęła przed Évą.
„Pacjentka nie prosiła o wizytę”.
Twarz Kariny drgnęła.
„Jestem członkiem rodziny”.
Po raz pierwszy prawie się uśmiechnęłam.
„Jeszcze nie”.
To zdanie przypomniało jej własne słowa.
Dr Hegedűs przemówił następnie oficjalnym tonem:
„Ograniczamy wizyty pacjentki. Pani Lilla może obecnie przyjmować tylko osoby, które sama wskazała”.
Teréz była oburzona.
„Jestem jej teściową”.
„Nie jej przedstawicielem prawnym”.
András szybko podszedł do łóżka.
„Lilla, proszę. Nie rób z tego wojny. Wszyscy jesteśmy słabi. Dzieci potrzebują spokoju”.
„Moja córka potrzebuje imienia” – powiedziałam.
Cisza.
András spojrzał na mnie zdezorientowany.
„Co?”
„Anna”.
Twarz Teréz pociemniała.
„Już zaczęliśmy formalności w imieniu Marka. Chcieliśmy poczekać, aż wszystko się wyjaśni z małą dziewczynką, o ile w ogóle…”
„Anna” — powtórzyłam.
Nigdy w życiu nie wypowiedziałam słowa tak słabo i tak mocno jednocześnie.
„Moja córka ma na imię Anna”.
Dr Hegedűs skinął głową.
„Zanotujemy to”.
Teréz po raz pierwszy straciła panowanie nad sobą.
„Kobieta, która wybudziła się ze śpiączki, nie może teraz podejmować decyzji w sprawach rodzinnych!”
Éva wyjęła teczkę.
„Ale. Według oceny lekarza prowadzącego pani Lilla jest przytomna, komunikuje się i jest w stanie podejmować decyzje w podstawowych sprawach swoich dzieci. Powiadomiliśmy już dział prawny szpitala”.
András spojrzał na mnie.
„Kiedy to załatwiliście?”
Nie odpowiedziałam.
Nie musiała wiedzieć, że Éva, dr Hegedűs i pracownik socjalny oddziału zrozumieli od pierwszego ruchu palców: jak tylko wrócę, moje dzieci muszą być przed nimi chronione.
Szpital wydał nakaz ochrony dziecka.
Nie spektakularnie. Nie w artykule w gazecie. Nie w sposób filmowy.
Na papierze.
