Po „wycofaniu się” chaos nie wybuchł od razu.
Na początku panowała cisza.
Taka cisza, w której dyrektorzy finansowi już przeliczają w myślach liczby, prezesi rozważają konsekwencje, a pracownicy zdają sobie sprawę, że za darmowym szampanem na gali wali się coś o wiele większego.
Usta Mártona poruszyły się.
— Villő, nie możesz tego zrobić.
Spojrzałam na Eszter Bartę.
— Wysłać oficjalne zawiadomienie. Szabó Capital wycofuje się z podpisania umowy, powołując się na ryzyko utraty reputacji, zarządzania i kontraktów. Wszystkie linie kredytowe, gwarancje dostawców i opcje wspólnego rozwoju są zawieszone.
— Rozumiem, Pani Prezes.
Eszter już pisała.
Prezes Delta Nova, Gábor Szentiványi, który siedział przy pierwszym stoliku z kieliszkiem szampana w dłoni, wstał tak szybko, że jego krzesło się odsunęło.
— Pani Szabó, porozmawiajmy o tym na osobności.
Teraz wszyscy nagle poznali moje imię.
Nie „żona Mártona”.
Nie „ta cicha kobieta”.
Villő Szabó.
Większościowa właścicielka Szabó Capital, ale dla dobra mojego małżeństwa nie pojawiałam się na firmowych imprezach Mártona przez trzy lata. Pozwoliłam mężowi wierzyć, że to, do czego otwieram drzwi, to jego zasługa.
Myślałem, że mężczyzna dojrzeje, jeśli nie będzie czuł się, jakby był w cieniu.
Myliłem się.
Márton po prostu usiadł na wyższym krześle i stamtąd zaczął na mnie patrzeć z góry.
Szentiványi skierował się w stronę sceny.
— Proszę, nie podejmujmy pochopnej decyzji z powodu prywatnego incydentu.
— To nie jest prywatny incydent — odpowiedziałem. — Podczas corocznego zamknięcia firmy, w obecności partnerów biznesowych i inwestorów, nowo mianowany dyrektor handlowy otwarcie przyznał się do romansu pozamałżeńskiego ze swoją bezpośrednią podwładną, która również pracuje dla firmy. Jego podwładna znęcała się fizycznie nad przedstawicielem inwestora strategicznego. Kierownik bronił napastnika i groził mi. Jeśli to nie zagraża reputacji, to Delta Nova ma większe kłopoty, niż myślałem.
Mój dyrektor prawny, Tamás Hegedűs, stanął po mojej stronie.
— Całe zdarzenie zostało nagrane. Oficjalnie wyłączamy kamery bezpieczeństwa i urządzenia techniczne.
Lili znów jęknęła na podłodze.
— Martin, proszę zawieź mnie do szpitala. Dziecko…
Martin instynktownie odwrócił się do niego.
Ale ja już dałam znak lekarzowi prowadzącemu.
— Wezwaliśmy lekarza. Karetkę, jeśli to konieczne. Nikt nie będzie przeszkadzał w jego leczeniu.
To było ważne.
Nie oddałam ciosu, żeby narazić ciężarną kobietę na niebezpieczeństwo. Policzek był wymierzony w twarz, a nie w brzuch. Ale Lili chciała, żeby wszyscy patrzyli tylko na jej brzuch, a nie na rękę, którą ją uderzyła.
Lekarz prowadzący uklęknął obok niej.
— Proszę się nie ruszać. Co panią boli?
Lili kurczowo trzymała się ramienia Martina, płacząc.
— Chciał zabić moje dziecko!
W sali znów wybuchła wrzawa.
Schyliłam się, podniosłam z podłogi jeden z papierów rozwodowych i wygładziłam go.
— Pani dziecko będzie pod opieką lekarza. Moje prawa chroni mój prawnik.
Po raz pierwszy Márton spojrzał na mnie, jakby spotykał się z obcą osobą.
— Kim ty właściwie jesteś?
To pytanie było wręcz absurdalne.
Po trzech latach małżeństwa.
