CZĘŚĆ 1
Droga, którą moja siostra miała zabrać dzieci na zawsze
— Zostaw wózek przy głównym wejściu na stację, poczekaj, aż ktoś podejdzie, i odejdź. Nie oglądając się za siebie. Zrozumiano?
Trzynastoletnia Solomija stała boso na środku kuchni, ściskając paski swojego starego szkolnego plecaka. Za oknem właśnie zaczynało świtać. Nad sąsiednimi dachami unosiła się szara mgła, a z sypialni dobiegał cichy płacz dwójki noworodków.
Jej ojczym Roman mówił szeptem, ale to sprawiało, że jego głos brzmiał jeszcze bardziej przerażająco.
„Zamarzną” – powiedziała dziewczyna.
„Nie zamarzną. Dałam im koc.”
„Na dworze jest siedem stopni.”
„Na dworcu jest ciepło.”
„Jest tam przeciąg.”
Roman uderzył mocno dłonią w stół. Kubek podskoczył, a łyżeczka z brzękiem upadła na podłogę.
„Zrobisz, co powiedziałem!”
Sołomija wzdrygnęła się, ale nie ustąpiła.
Miesiąc temu nigdy nie odważyłaby się spojrzeć mu prosto w oczy. Roman wiedział, jak ukarać bez siniaków. Zamknął jej telefon w sejfie, schował klucze, zabrał jej kolację, godzinami przekonywał ją, że jest niewdzięczna i kłamie. Gdyby Solomiya powiedział matce, uśmiechnąłby się i powiedział:
„Ma trudny okres dojrzewania. Jest o ciebie zazdrosna o nowego męża”.
Mama zawsze pytała ze zmęczeniem:
— Donia, nie prowokuj go. Nie jest nam teraz łatwo.
Mamy już nie było.
A przynajmniej tak powiedział Roman.
Trzy dni temu wrócił sam ze szpitala położniczego. Rozstawił na korytarzu przenośną kołyskę, a w niej leżało dwoje maleńkich niemowląt — chłopiec i dziewczynka.
— Gdzie jest mama? — zapytała Solomiya.
Roman nie zdjął płaszcza.
— Zmarła.
Spodziewała się, że będzie płakał. Że usiądzie na podłodze, zakryje twarz dłońmi, coś sobie z bólu złamie.
Powiedział tylko:
— Nie wpadaj w złość. Musimy pomyśleć, co zrobić z dziećmi.
Sołomiya nie widziała ciała matki. Nie pozwolono jej iść do szpitala. Nie było pogrzebu. Roman wyjaśnił, że z powodu „powikłań i infekcji” ciało zostało natychmiast skremowane.
Nie przyniósł nawet urny.
W nocy dziewczynka usłyszała, jak jej ojczym rozmawia przez telefon w garażu.
— Jeśli oficjalnie żyją, konta nie zostaną otwarte… Nie, najstarsza nic nie wie… Dzisiaj pozbędę się dwójki, a jutro podpiszemy protokół zaginięcia.
Widząc Salomię w drzwiach, złapał ją za szyję i przycisnął do ściany.
— Podsłuchujesz?
— Szukałem wody.
— Jeśli wyjdziesz z pokoju ponownie po dziesiątej, pójdziesz za nimi.
Rano postawił przed nią podwójny wózek.
Spali w nim jej brat i siostra.
Matce chłopca udało się nadać mu imię Nazar. Dziewczynka miała na imię Zoriana. Salomiya wiedziała o tym z ostatniej wiadomości, którą dostała od matki kilka godzin przed porodem:
„Córeczko, nie bój się. Wkrótce będzie nas pięcioro w domu. Będziesz najlepszą starszą siostrą na świecie”.
„Dlaczego sama ich nie weźmiesz?” zapytała Salomiya.
Roman powoli podszedł.
„Bo w pobliżu dworca są kamery”.
„Mnie też będą filmować”.
„Jesteś dzieckiem. Powiesz, że znalazłaś wózek”.
„A co, jeśli policja mnie zapyta?”
„Powiesz, czego cię nauczyłam. Twoja matka nie żyje. Twój ojciec zniknął. Byłaś przerażona”.
„Ale nie zniknęłaś”.
Roman uśmiechnął się kącikiem ust.
„Jeszcze nie”.
Podał jej kopertę.
„Masz bilet autobusowy do Tarnopola i dwa tysiące hrywien. Po dworcu jedziesz do cioci”.
„Twoja ciotka zmarła dwa lata temu”.
„Więc znajdziesz sobie inne miejsce”.
Sołomija spojrzała na niego, nie wierząc, że ten mężczyzna kiedyś przynosił jej matce kwiaty, naprawiał jej rower i nazywał ich „swoją nową rodziną”.
— Mnie też wyrzucasz?
— Daję ci szansę, żebyś nie trafiła do szkoły z internatem.
— To mój dom.
— Dom jest zarejestrowany na twoją matkę. Po jej śmierci wszystko się zmieni.
— Jestem jej córką.
— Dlatego lepiej zniknij dobrowolnie.
Nazar krzyknęła z sypialni. Chwilę później odezwała się Zoriana.
Sołomija ruszyła w ich stronę, ale Roman złapał ją za łokieć.
— Żadnej policji. Żadnych szpitali. Inaczej powiem ci, że celowo podałaś matce złe lekarstwo i umarła przez ciebie.
Dziewczynka zbladła.
— Nie dałam jej lekarstwa.
— Wczoraj znaleźli w twoim pokoju pustą paczkę.
— Odłóż ją.
— Przynieś.
Puścił ją i poprawił rękaw.
— Za dwadzieścia minut nie powinnaś tu być.
Sołomija włożyła zieloną kamizelkę na fioletową sukienkę, włożyła trampki i otuliła bliźniaki dużym żółtym kocem. Było za jasno na taki ponury poranek. Mama kupiła go, kiedy była w siódmym miesiącu ciąży.
— Żeby dzieci zawsze miały trochę słońca — powiedziała.
Kiedy Sołomija zapinała paski, jej palce dotknęły czegoś twardego pod podszewką.
Mały prostokąt.
Nie zadała sobie trudu, żeby wyjąć go przed Romanem.
Jej ojczym otworzył bramkę.
— Do stacji jest czterdzieści minut spacerem. Zdążysz na poranny autobus.
— A jeśli się obudzą?
— To już nie twoja sprawa.
