— Na poboczu drogi.
Obok dzieciaka sprzedającego wiśnie.
W pomieszczeniu zapadła cisza.
Victor skrzyżował ramiona.
— Siedziałem w samochodzie jakieś pięć minut.
Chciałem zobaczyć, czy facet, który prowadzi jeden z moich zespołów, sam zda sobie sprawę, jak źle się zachowuje.
Nie zdał.
Wręcz przeciwnie.
Wybrałeś upokorzenie dzieciaka za pięć lei.
Sorin z trudem przełknął ślinę.
— To był tylko żart…
— Nie.
Taki był twój charakter.
A charakter się nie zmienia, kiedy ci wygodnie.
Victor pchnął w jego stronę teczkę.
— W mojej firmie możemy nauczyć ludzi negocjacji.
Możemy nauczyć ludzi przewodzenia zespołom.
Ale zdrowego rozsądku nie możemy nauczyć.
W związku z tym, z dniem dzisiejszym, Twoja umowa dobiega końca.
Oddajesz laptopa, telefon i samochód służbowy do południa.
Sorin milczał.
— Panie Victorze… proszę…
Myliłem się…
— Ma Pan rację.
Mylił się Pan.
Ale nie w stosunku do mnie.
Dziecku, które próbuje pomóc chorej babci.
A takie błędy mówią wszystko, co muszę wiedzieć o osobie, którą obsadziłem na stanowisku kierowniczym.
—
Tego samego popołudnia Victor ponownie przejeżdżał przez wieś.
Zatrzymał się przed domem Mihaitsy.
Babcia chłopca czekała na niego przy bramie.
— Czy to pan pomógł mojemu siostrzeńcowi?
Victor uśmiechnął się.
— Właśnie kupiłem naprawdę pyszne czereśnie.
Kobieta otarła oczy.
— To znaczyło dla niego o wiele więcej.
Victor spojrzał na Mihaitsę, która czytała na ganku domu.
— Lubisz szkołę?
— Tak.
Bardzo.
— To obiecaj mi coś.
Ucz się.
Zajmiemy się resztą.
Od tego dnia Wiktor opłacał wszystkie materiały i czesne Mihaicy, aż do ukończenia liceum.
Lata później chłopiec powiedział w wywiadzie:
— Tego dnia nie kupił mi tylko wiśni.
To pokazało mi, że są ludzie, którzy dostrzegają wartość człowieka, zanim zobaczą jego ubranie.
