Natychmiast zadzwoniła do mecenasa Barragána, prawnika znanego ze swojej surowości i nieustępliwości, z której nie dawał się skorumpować, nawet najbardziej niebezpiecznie kuszącymi kwotami.
„Panie mecenasie, to pilne. Zaczęli szukać dokumentów” – powiedziała bez tchu, gdy cisza po drugiej stronie słuchawki natychmiast przerodziła się w zrozumienie.
W tym samym czasie, w szpitalnym pokoju, Rebeca wciąż śledziła obrazy z gabinetu, obserwując, jak Tomás włamuje się do sejfu z pewnością siebie zdradzającą tygodnie skrupulatnych przygotowań.
Ale kiedy odkrył pustą skrzynię, jego twarz po raz pierwszy się zmieniła, odsłaniając pęknięcie na idealnej masce pogrążonego w żałobie męża.
Mónica z kolei cofnęła się lekko, a w jej oczach pojawił się nagły niepokój, jakby starannie skonstruowany plan właśnie stracił swój punkt ciężkości.
„To niemożliwe…” mruknęła, gdy Tomás wściekle walił w bok piersi, jakby przemocą można było przywołać to, co zniknęło.
Rebeca z kolei zrozumiała, że jej ojciec przewidział tę zdradę na długo przed tym, zanim Tomás został jej mężem, na długo przed tym, zanim się poznali.
Powoli otworzyła kopertę, czując, jak stary papier trzeszczy między jej delikatnymi palcami, i odkryła zapieczętowane dokumenty z oficjalną pieczęcią notariusza rodzinnego.
Na pierwszej stronie widniało zdanie napisane ręką Dona Estebana, zdanie, które natychmiast przemieniło strach Rebeki w dziwną jasność umysłu.
