Nie zniknął.
Właśnie się przesunąłem.
„Co byś zrobił?” zapytałem.
„Gdybym wiedział?”
“Tak.”
Ethan patrzył na mnie przez dłuższą chwilę.
„Nie wiem, co zrobiłbym ja, dwudziestodziewięciolatek, w ciągu pierwszych pięciu minut”.
To nie była odpowiedź, której się spodziewałem.
„Chciałbym ci powiedzieć, że od razu stałbym się wszystkim, czego potrzebowałeś. To by sprawiło, że zabrzmiałbym lepiej”.
Pocierał twarz obiema dłońmi.
„Ale byłam przytłoczona, arogancka i przerażona, że zawiodę ojca. Przekonałam samą siebie, że odrzucenie wszystkich było odpowiedzialne”.
Jego oczy spotkały moje.
„Prawdopodobnie wpadłbym w panikę”.
Coś w mojej piersi się poluzowało.
„Ale bym wrócił.”
„Nie możesz tego wiedzieć.”
“NIE.”
Skinął głową.
„Nie mogę.”
Pokora bolała bardziej, niż wymówki.
„Ale wiem, że chciałabym mieć syna”.
Spojrzałem w dół.
„Ty też” – dodał cicho.
„Nie.”
„O nic cię nie proszę.”
„To nie rób z tego problemu nas samych”.
„Staram się tego nie robić”.
„Postaraj się bardziej.”
Skinął głową.
“W porządku.”
Siedzieliśmy w milczeniu.
Na zewnątrz, za oknami, rozciągał się Manhattan, tysiące żyć toczących się bez świadomości, że nasze właśnie znów się ze sobą spotkały.
W końcu Ethan powiedział: „Czego ode mnie chcesz?”
„Jeszcze nie wiem.”
„Chcesz, żebym się w to wmieszał?”
„Chcę, aby Leo miał stabilne życie.”
„Ja też.”
„Nie mam na myśli domów, szkół i funduszy powierniczych.”
“Ja wiem.”
“Czy ty?”
Spojrzał mi w oczy.
„Mój ojciec zapewnił mi wszelkie możliwe korzyści finansowe. Nadal przez większość dzieciństwa zastanawiałem się, czy będzie pamiętał o moich urodzinach”.
To mnie zaskoczyło.
Ethan rzadko krytykował ojca.
„Nie chcę być kimś takim.”
„Nie możesz dziś decydować, że jesteś jego ojcem i oczekiwać, że jutro on to zrozumie”.
“Ja wiem.”
„Jesteś dla niego obcą osobą.”
“Ja wiem.”
„A jeśli pojawisz się w jego życiu, muszę mieć pewność, że nie znikniesz, gdy następnym razem coś się skomplikuje”.
Ethan wzdrygnął się.
Przez dłuższą chwilę nic nie powiedział.
Następnie skinął głową.
„To uczciwe.”
„Nie obchodzi mnie, czy to sprawiedliwe”.
“Ja robię.”
Pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach.
„Saro, nie mogę cofnąć tego, co się stało. Nie mogę ci oddać ciąży, którą przeszłaś beze mnie. Nie mogę sobie dać pierwszych osiemnastu miesięcy jego życia. Ale jeśli pozwolisz mi się z nim dobrze poznać, mogę od teraz być obecna”.
Przełknęłam ślinę.
„Łatwo jest pojawić się raz.”
„To nie oceniaj mnie tylko raz.”
His voice remained quiet.
“Judge me on the next hundred times.”
When I returned to the room, Leo was asleep.
Megan had placed him in the travel crib near the window and dimmed the lights.
She looked at me expectantly.
“Well?”
I removed my shoes and sank into the armchair.
“He remembers the letter.”
“That’s something.”
“He says he never knew I tried to contact him.”
Megan’s eyebrows rose.
“Do you believe him?”
“I don’t know.”
That was the truth.
“But I believe he believes it.”
“That’s different.”
“Yes.”
I told her about Margaret.
Megan listened carefully.
When I finished, she stood and walked to her suitcase.
“What?”
“I have something.”
She opened the front pocket.
“What kind of something?”
“A thing you’re going to be annoyed I kept.”
“Megan.”
She pulled out an old phone.
My old phone.
I stared at it.
“I thought that was gone.”
“You left it at my apartment when you upgraded.”
“That was two years ago.”
“You were going to recycle it. I forgot.”
She plugged it into a charger.
“Why is this relevant?”
“Because you called Margaret from this.”
I froze.
“You remember?”
“I remember everything from that month because you were barely sleeping and I was trying to make sure you ate food that didn’t come in cracker form.”
The phone took several minutes to charge enough to turn on.
When it finally did, the screen illuminated with a photograph of Lake Michigan.
My stomach twisted.
That picture had been taken by Ethan.
Megan opened the call history.
Most of it had vanished.
Then she checked archived messages.
Nothing.
My old email account still required a password I no longer remembered.
“This isn’t going to work.”
“Maybe.”
She tapped through folders.
Then stopped.
“Sarah.”
“What?”
“There’s a voicemail folder.”
My pulse quickened.
“I listened to all my voicemails.”
“Not this one.”
She turned the phone around.
ARCHIVED.
Three messages.
The first was from my dentist.
The second was Megan reminding me to buy prenatal vitamins.
The third had no saved contact.
Dated April 2.
Almost two weeks after my emails to Margaret.
I pressed play.
Static filled the room.
Then a woman’s voice.
“Hello, Sarah. This is Margaret Chen. I’m sorry I wasn’t able to return your call sooner. I did give your message to Mr. Ross while Mr. Blackwood was unavailable. Daniel said he would make sure Ethan received it as soon as possible. I hope everything is all right. Please call me if you still need assistance.”
The message ended.
Megan stared at me.
“Daniel.”
I could barely say the name.
My phone rang.
Ethan.
For several seconds, I only watched it.
Then I answered.
“Hello?”
His voice came quickly.
“Sarah, I spoke to Daniel.”
My hand tightened around the phone.
“And?”
“He remembers Margaret giving him a message.”
I closed my eyes.
“What happened?”
“He says he tried to contact you.”
“He didn’t.”
“I know.”
“You know?”
There was something strained in Ethan’s voice.
“Because he still has the email he sent.”
I stood.
“What email?”
“Not to you.”
My heart began beating faster.
“To who?”
A pause.
Then Ethan said quietly, “My father.”
I looked at Megan.
She had gone still.
„Dlaczego Daniel miałby wysyłać moją wiadomość twojemu ojcu?”
„Ponieważ najwyraźniej mój ojciec wydał mu instrukcje w czasie kryzysu w zarządzie”.
„Jakie instrukcje?”
Ethan powoli wciągnął powietrze.
„Aby poradzić sobie ze wszystkim, co mogłoby mnie odciągnąć od Nowego Jorku, dopóki sytuacja w firmie się nie ustabilizuje”.
Zrobiło mi się niedobrze.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Ethan kontynuował.
„Ale Sarah, to nie wszystko.”
Zamknąłem oczy.
“Co?”
„Daniel mówi, że mój ojciec powiedział mu, że już się przeprowadziłeś i nie chcesz się ze mną kontaktować”.
Po raz pierwszy tego wieczoru zapomniałem, co odpowiedzieć.
Bo nagle pytanie nie dotyczyło już tylko tego, dlaczego nigdy nie powiedziałam Ethanowi.
Dlatego dwie osoby, które kiedyś znały się lepiej niż ktokolwiek inny, przez dwa i pół roku wierzyły, że ta druga wybrała milczenie.
A gdzieś między nami była wiadomość, której żadne z nas nigdy nie otrzymało.
-KONIEC CZĘŚCI 2 –KLIKNIJ NASTĘPNĄ CZĘŚĆ NA DOLE STRONY, ABY PRZECZYTAĆ NASTĘPNĄ CZĘŚĆ
