CZĘŚĆ 2
Nie krzyczałam.
Nie pukałam do drzwi.
Nawet się nie cofnęłam.
Stałam tam, za oknem domu, który nie był mój, słuchając, jak mój mąż mówi, że córeczka wdowy jest dzieckiem naszego zmarłego syna.
Lea.
Pięć lat.
Brązowe loki.
Żółty ołówek w jej dłoni.
Dołek w brodzie.
Po raz pierwszy naprawdę na nią spojrzałam.
I zobaczyłam Thomasa.
Nie całą jego twarz.
Nie przypominała zdjęcia.
Coś gorszego.
Gest.
Sposób, w jaki przechylała głowę, gdy się koncentrowała.
Sposób, w jaki gryzie koniec ołówka.
Thomas robił to samo ze swoimi długopisami w liceum.
Moje ciało rozpoznało go, zanim zdążyłam pomyśleć.
Podniosłam dłoń do ust.
Wyrwał mi się cichy dźwięk.
Philippe odwrócił głowę.
Nasze oczy spotkały się przez szybę.
Nigdy nie widziałam takiego strachu w jego oczach.
Nawet tego wieczoru, kiedy policja przyszła powiadomić nas o wypadku.
Wstał tak szybko, że krzesło się przewróciło.
Jeanne się odwróciła.
Dziewczynka spojrzała w górę.
Nie mogłam już uciekać.
Więc otworzyłam furtkę.
Przeszłam przez mały ogródek.
Żonkile, które przyniósł Philippe, stały w wazonie przy drzwiach.
Wiosenne kwiaty.
Kwiaty skrywanej tajemnicy.
Philippe otworzył drzwi, zanim zapukałam.
„Hélène…”
Pchnęłam go delikatnie.
Bez siły.
Z ogromnym zmęczeniem.
Wszłam do środka.
Jeanne miała bladą twarz.
Chwytała się oparcia krzesła, jakby miało się przewrócić.
Léa patrzyła na mnie z zaciekawieniem.
„Dzień dobry pani”.
Jej cichy głosik dotarł do mojej piersi.
Nie mogłam od razu odpowiedzieć.
Philippe zamknął za mną drzwi.
„Chciałam ci powiedzieć”.
Odwróciłam się do niego.
„Kiedy? Kiedy skończyłaby osiemnaście lat?”
Spuścił wzrok.
„Nie wiedziałam jak”.
„Więc skłamałaś”.
Jeanne mruknęła:
„To nie do końca jej wina”.
Spojrzałam na nią.
Wdowa z ulicy Hortensia.
Ta, o której rozmawiali w piekarni.
Ta, o której mówili, że jest za ładna, żeby być sama, za cicha, żeby być szczera, za młoda, żeby jeszcze być szanowana.
Miała na sobie szary sweter, włosy niedbale związane, a oczy naznaczone niewyspaniem.
Nie wyglądała na nauczycielkę.
Wyglądała jak kobieta, która ledwo wiąże koniec z końcem.
„Wyjaśnij mi to” – powiedziałam.
Mój głos był zimny.
Bo gdyby drżał, padłabym.
Jeanne poprosiła Léę, żeby wzięła jej album z pokoju.
Dziewczynka posłuchała, szczęśliwa, że może pochwalić się swoimi rysunkami.
Gdy tylko zniknęła, Jeanne wyjęła z szuflady pudełko.
Metalowe pudełko.
W środku były zdjęcia.
Tomek.
Mój Tomek.
