„Cokolwiek się jeszcze dziś wydarzy, niech Drew wie, że to nie jest jałmużna. Zasłużył na to”.
Skinąłem głową. „O to właśnie chodzi”.
Trzecim przystankiem był sklep Costa & Son Formalwear, chociaż Arnold Costa nie miał syna za ladą od trzech lat.
Arnold był jednym z moich pierwszych prywatnych klientów. Zaprojektowałem jego flagowy sklep, gdy jego firma wyrosła z pierwotnej witryny. Płacił na czas, co roku wysyłał świąteczne paczki i kiedyś powiedział mi, że mój ojciec byłby dumny z moich detali w oprawie, co było komplementem, który zawsze pozostaje z mężczyzną.
Jego syn, Michael, zmarł na białaczkę w wieku dwudziestu dwóch lat.
Potem Arnold stał się pod pewnymi względami łagodniejszy, a pod innymi twardszy. Śmiał się głośniej, dłużej przytulał i zupełnie stracił cierpliwość do ludzi, którzy znęcali się nad dziećmi.
Gdy wszedłem, podniósł wzrok znad krawatów.
„Steven” – powiedział. „Wyglądasz, jakbyś przyszedł prosić o cud”.
“Ja jestem.”
“Ślub?”
„Ukończenie studiów. Dziś wieczorem.”
Zagwizdał. „To jest gorsze”.
„Potrzebuję granatowej czapki i togi. Dorosły, średni. Liceum Westbridge.”
“Dziś wieczorem?”
„O szóstej.”
Spojrzał na mnie. Potem, nie pytając dlaczego, sięgnął po telefon. „Znam pewnego faceta”.
„Domyśliłem się.”
„To będzie cię kosztować.”
„Nazwij to.”
„Kolacja z tobą i Drewem, zanim wyjedzie na studia. Chcę usłyszeć, dokąd ten chłopak zmierza”.
Ten prawie mnie dopadł.
“Umowa.”
Arnold przyglądał się mojej twarzy. „Co się stało?”
Zawahałem się.
Wtedy mu powiedziałem.
Zacisnął dłoń na telefonie, aż plastik zatrzeszczał.
„Przyniosę suknię” – powiedział. „A Steven?”
“Tak?”
„Upewnij się, że ten chłopak chodzi z podniesioną głową”.
Kiedy wróciłem do domu, Drew czekał na mnie na ganku w swoim grafitowym garniturze, z torbą podróżną u stóp. Spakował się szybko. Zbyt szybko. Ubrania, kosmetyki, laptop, buty do biegania i oprawione zdjęcie nas dwojga w parku stanowym, gdy miał dwanaście lat.
Jego wzrok przesunął się po mojej twarzy. „Działo?”
„Jego części są w ruchu”.
„To brzmi jak gadanie architekta.”
