Mąż umarł w czerwcu. Syn chciał zachować zdjęcia z jego telefonu i pokazał mi galerię. Były tam setki fotografii morza w Mielnie – z każdego roku, zawsze we wrześniu. Mnie nad morze zabrał raz, na naszą podróż poślubną

Nie znalazłam nic więcej. Żadnych listów, żadnych wiadomości na telefonie – Bartek powiedział, że ojciec kasował SMS-y na bieżąco. Żadnych kobiecych drobiazgów w samochodzie, żadnych obcych perfum na ubraniach. Przez trzydzieści pięć lat nie wyczułam nic. Albo nie chciałam wyczuć.

Leżałam w nocy w naszym łóżku – już tylko moim – i myślałam o Wiesławie. O tym, jak wracał z tras zmęczony i od razu szedł pod prysznic. Jak w weekendy naprawiał coś w garażu i słuchał radia. Jak na moje imieniny zawsze kupował tulipany, bo wiedział, że nie lubię róż. Jak nigdy nie mówił dużo, ale kiedy mówił – miało to sens.

Czy człowiek, który pamięta o tulipanach, jedzie co roku nad morze do innej kobiety?

Nie wiem.

Mogłabym zadzwonić do jego kolegów z pracy. Zapytać wprost: czy Wiesław jeździł sam? Ale co by to zmieniło? Jeśli powiedzą, że sam – nadal nie będę pewna. Jeśli powiedzą, że z kimś – co wtedy? Spalę te trzydzieści pięć lat?

Pojechałam do Mielna. Sama, w październiku, kiedy sezon już się skończył i promenada była pusta. Stałam na molo i patrzyłam na morze, szare i ciężkie od jesieni, i próbowałam zrozumieć, co on tu widział. Co go ciągnęło rok po roku w to samo miejsce.

Może to nie chodziło o kogoś. Może chodziło o coś – o jedyny tydzień w roku, kiedy Wiesław nie był kierowcą, mężem, ojcem. Kiedy był tylko sobą, kimkolwiek to było. Może te zdjęcia morza to było jego prywatne miejsce, jedyne, którego mi nie dał, bo nie umiał.

A może chodziło o kogoś. I ta osoba teraz też żałuje.

Nie dowiemy się. Żadna z nas. Ani ja, ani ta druga – jeśli istnieje.

Bartek zadzwonił wieczorem.

– Mamo, a co z tymi zdjęciami? Skasować, zostawić?

Myślałam chwilę. Za oknem pensjonatu szumiało morze, które Wiesław fotografował co roku przez co najmniej osiem lat, a ja nie wiedziałam.

– Zostaw – powiedziałam. – To były jego zdjęcia.

Zamknęłam telefon i poszłam na plażę. Piasek był zimny i mokry pod stopami. Gdzieś nad wodą krzyczały mewy.

Trzydzieści pięć lat spałam obok człowieka, który miał swoje morze. I nigdy mnie tam nie zabrał. Może dlatego, że nie umiał. Może dlatego, że nie chciał. Może dlatego, że to morze było jedyną rzeczą, która była tylko jego.

Wróciłam do Płocka następnego dnia. Breloczek z muszelką schowałam z powrotem do pudełka na szafie. Paragon wyrzuciłam.

Niektórych odpowiedzi lepiej nie znać. Ale pytania – pytania zostają.