— Borys, tu Zofia. Potrzebuję przysługi. Natychmiast cofnij wszystkie pełnomocnictwa dla Wiktora. Zablokuj karty dodatkowe. Moją emeryturę i wszystko, co zostało, przenieś na ten ukryty rachunek, o którym kiedyś rozmawialiśmy. Dostęp tylko z moim dowodem.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Jesteś pewna? On nie wypłaci nawet złotówki.
— Odetnij wszystko, Borys.
Drugim numerem był Mikołaj, młody prawnik, który trzy lata wcześniej prowadził moje sprawy po śmierci męża.
— Mikołaj, sprawdź mieszkanie. I zastrzeż natychmiast wszelkie czynności bez mojego osobistego stawiennictwa.
Usłyszałam szybkie stukanie w klawiaturę.
Po chwili jego głos zrobił się twardy.
— Pani Zofio… na mieszkaniu widnieje obciążenie hipoteczne. Wysoki kredyt komercyjny. Zaciągnięty osiem miesięcy temu. Od dwóch tygodni są zaległości. Bank wysłał wezwanie do natychmiastowej spłaty.
Usiadłam na przewróconym pniu.
Osiem miesięcy temu.
Listopad.
Tamta choroba wróciła do mnie nagle, wysoka gorączka, duszność, osłabienie. Nie miałam siły podnieść głowy z poduszki. Właśnie wtedy Krystyna zrobiła się dziwnie czuła. Nosiła mi herbaty, kompoty, jakieś krople. A któregoś wieczoru, kiedy ledwo widziałam na oczy po lekach, podsunęła mi plik papierów.
— Pani Zofio, gazownia chodzi po mieszkaniach, trzeba podpisać.
Podpisałam.
Nie czytając.
Bo chciałam tylko zasnąć.
Poczułam, jak gardło zaciska mi się z obrzydzenia. Nie chodziło o kurz, nie o remont, nie o spokój dla ciężarnej. Oni zastawili moje jedyne mieszkanie, wzięli pieniądze, roztrwonili je na swoje zachcianki, a kiedy przyszło wezwanie z banku, wywieźli mnie tutaj, żebym nie zdążyła podnieść alarmu.
— Mikołaj — powiedziałam chrapliwie. — Ja tego nie podpisywałam świadomie. Zdobądź dokumentację medyczną z listopada. Składamy zawiadomienie o oszustwie. Będziemy unieważniać umowę.
Za moimi plecami chrupnęła gałąź.
Odwróciłam się gwałtownie.
Stał tam Leon, a w jego dłoni błyszczało małe, czarne urządzenie.
— Zanim pani zejdzie na dół — powiedział cicho — musi pani zobaczyć, co nagrała moja kamera.
Ciąg dalszy poniżej
„MIESZKAJ TU I NIE PRZESZKADZAJ” — SYN WYWIÓZŁ MATKĘ DO ROZPADAJĄCEJ SIĘ CHAŁUPY NA KOŃCU WSI, NIE WIEDZĄC, ŻE O ŚWICIE ZOBACZY PUSTE KONTO, A STARY SĄSIAD WYCIĄGNIE DOWÓD, KTÓRY ODBIERZE MU SPOKÓJ | CZĘŚĆ 2 — NAGRANIE, KTÓRE ZMROZIŁO MU KREW
— Zanim pani zejdzie na dół, musi pani zobaczyć, co nagrała moja kamera.
Leon podszedł bliżej i usiadł obok mnie na pniu, ostrożnie, jak człowiek przyzwyczajony do ostrego bólu w kolanach i do cudzych nieszczęść.
Urządzenie, które trzymał, było niewielkie, poobijane, z pękniętą obudową.
— Od dwóch lat wieszam to przy szopie — mruknął. — Dziki wchodziły w ziemniaki, potem zaczęły się kręcić chłystki z miasta. To mały fotopułapka z nagrywaniem dźwięku. Droga do tej rudery wpada mi prosto w kadr.
Wcisnął przycisk.
Na małym ekranie pojawił się obraz.
Czarny SUV. Mój syn wysiadający z samochodu. Torba lecąca w łopian. Mój zgarbiony cień przy płocie. A potem głos, wyraźny aż za bardzo.
— Mieszkaj tu i nie przeszkadzaj.
Słyszałam to drugi raz.
Za drugim razem bolało jeszcze bardziej, bo nie mogłam już udawać, że może źle zrozumiałam. Że może był zdenerwowany. Że może chciał dobrze, tylko nie umiał.
Nie.
On wiedział, co robi.
A potem odezwała się Krystyna.
