W swoim pozwie twierdziła, że Marisol była zaniedbaną matką, bezdomną i niestabilną emocjonalnie. Przedstawiła zdjęcia Marisol śpiącej w szpitalu oraz rzekomą opinię psychologiczną zalecającą oddzielenie jej od dziecka.
„To kłamstwo” – powiedziała Marisol. „Nigdy mnie nie oceniano”.
Prawnik Alejandra zapoznał się z dokumentem i zmarszczył brwi. Podpis należał do psychologa pracującego w prywatnej klinice należącej do rodziny Salgado.
Tego samego popołudnia Iwan pojawił się w szpitalu. Miał na sobie drogi garnitur, niósł bukiet kwiatów i udawał zaniepokojenie przed pielęgniarkami.
—Przyszedłem po mojego syna.
Marisol interweniowała.
—Twój syn był tu przez miesiące, a ty nigdy o niego nie pytałaś.
Iwan zniżył głos.
—Nie rób sceny. Moja mama mówi, że ten milioner cię wspiera. Jeśli Mateo jest teraz coś wart, to też moja decyzja.
Alejandro usłyszał te słowa z progu.
—„Czy to jest coś warte?” zapytał.
Iwan uśmiechnął się bezczelnie.
— Nie rozumiesz. To sprawa rodzinna.
—Porzucenie chorego dziecka nie jest sprawą rodziny. To decyzja.
Ivan podszedł do Marisol i szepnął jej:
— Podpisz rezygnację, a odejdę. W przeciwnym razie udowodnię, że zmówiłeś się z szefem, żeby zdobyć pieniądze.
Groźba wystarczyła, by Marisol zbladła. Nie bała się o swoją reputację, ale o możliwość, że sędzia opóźni operację.
Wtedy prawnik Alejandra otrzymał wiadomość. Znaleźli psychologa, który sporządził opinię. Przyznała, że Ofelia zapłaciła jej za podpisanie fałszywej opinii. Przekazała również nagrania audio, w których Iván wyjaśnił swój prawdziwy plan: uzyskać opiekę nad dzieckiem, zażądać wsparcia finansowego od Alejandra i zarządzać pieniędzmi przeznaczonymi dla Mateo.
Marisol myślała, że tym samym wszystko się skończyło.
Ale doktor Ramirez natychmiast zareagował.
—Mamy problem. Ktoś próbował wycofać dziecko z programu chirurgicznego, twierdząc, że ojciec nie wyraził na to zgody.
„Kto zadzwonił?” zapytał Alejandro.
Lekarz pokazał dokumentację medyczną.
Telefon pochodził z biura Federico Villaseñora, starszego brata Alejandro.
Marisol spojrzała na niego nie rozumiejąc.
Alejandro poczuł, jak grunt pod nogami mu się zapada. Federico zasiadał w zarządzie jego fundacji i miał dostęp do wszystkich akt. Jeśli współpracował z Salgado, to nie był to zwykły spór o opiekę.
To była zdrada w jego własnej rodzinie.
A do operacji pozostało mniej niż dwanaście godzin.
CZĘŚĆ 3
Alejandro opuścił szpital z furią, której nie czuł od lat. Federico, jego jedyny brat, zarządzał częścią fundacji i zawsze narzekał, że wydaje za dużo na „niemożliwe przypadki”.
Mimo to nigdy nie wyobrażał sobie, że posunie się tak daleko, aby ingerować w operację dziecka.
„Zlokalizuj Federico” – polecił swojemu prawnikowi. „I natychmiast zablokuj mu dostęp do fundacji”.
Odpowiedź nadeszła piętnaście minut później. Federico jadł kolację w restauracji w Polanco z Ivánem i Ofelią Salgado.
Alejandro nie czekał. Udał się tam w towarzystwie swojego prawnika i zastał ich troje przy prywatnym stoliku. Na obrusie stały kieliszki do wina, umowy i teczka z nazwiskiem Mateo Hernándeza.
Federico spojrzał w górę zirytowany.
—Nie powinieneś tu być.
—Nie powinieneś mieć dokumentacji medycznej dziecka.
Iván próbował zamknąć teczkę, ale prawnik Alejandro chwycił ją pierwszy. Wewnątrz znajdowały się szkice pozwu, wyciągi bankowe i plan utworzenia funduszu powierniczego. Jeśli Iván uzyska opiekę, zwróci się o wpłatę wsparcia fundacji na kontrolowane przez niego konto. Część z nich zostanie przeznaczona na spłatę długów jego rodziny, a część trafi do firmy „konsultingowej” powiązanej z Federico.
„Ile jest dla ciebie warte życie Mateo?” zapytał Alejandro.
Ofelia poprawiła płaszcz.
— Nie rób z tego wielkiej sprawy. Dziecko potrzebuje pieniędzy, a my stabilizacji. Wszyscy wygrywają.
—Marisol traci syna.
„Marisol jest bezdomną służącą” – odpowiedział Federico. „Pozwalasz, by poczucie winy przyćmiło twój osąd. Nie możesz uratować każdego, kogo spotkasz”.
Alejandro spojrzał na niego w milczeniu. To zdanie przypomniało mu o ranie, o której prawie nikt nie wiedział.
Dwanaście lat wcześniej jego żona Elena zmarła z powodu powikłań medycznych. Alejandro był w Monterrey, gdzie finalizował umowę i nie odbierał telefonów ze szpitala. Zanim dotarł na miejsce, było już za późno. Od tamtej pory przeznaczał część swojego majątku na pomoc rodzinom, których nie było stać na leczenie, ale nigdy nie mówił, dlaczego.
Federico ją znał.
„Nie chronisz fundacji” – powiedział Alejandro. „Wykorzystujesz śmierć Eleny, żeby uzasadnić swoje ambicje”.
Federico uderzył pięścią w stół.
—Chronię to, co do nas należy. Każde peso, które rozdajesz, uszczupla majątek rodziny.
—Fundacja nie jest twoją własnością.
—Ale firma tak. A jeśli będziesz nadal podejmować decyzje w sposób emocjonalny, zarząd cię usunie.
Prawnik pokazał dyktafon, na którym nagrano rozmowę i oznajmił, że notariusz poświadczy akt.
Ofelia wstała.
