Na wyświetlaczu widniał numer „Mama”, ale kiedy odebrałam, nie usłyszałam powitania. Usłyszałam tylko urywany, drżący oddech.
„Kochanie? Jeszcze nie śpisz?”
Wstałam tak szybko, że krzesło uderzyło mnie o ścianę. „Mamo? Co się stało? Jesteś w domu?”
„Nie” – wyszeptała. Jej głos był cichy, przesączony przez zasłonę łez, którą rozpaczliwie próbowała stłumić. „Nadal siedzę przy stole. Evelyn… Chyba mnie zostawili”.
Zimny strach ścisnął mi żołądek. „Co masz na myśli mówiąc, że cię zostawili?”
„Jakieś czterdzieści minut temu… Beatrice i Lydia powiedziały, że klientka ma nagły przypadek. Pospiesznie wyszły. Potem Karen powiedziała, że musi odebrać telefon od ojca Marka. Wyszła na zewnątrz i… już nie wróciła. Napisałam do niej SMS-a.
Ona nie odbiera.
„Mamo, wynoś się stamtąd. Po prostu wyjdź” – powiedziałam, chwytając kluczyki i biegnąc do drzwi.
„Nie mogę” – szlochała, a ten dźwięk rozdzierał mi serce na tysiąc kawałków. „Kelner właśnie przyniósł rachunek. Położył go tuż przede mną. Powiedział, że powiedzieli mu, że zajmę się ostatnimi ustaleniami”.
„Ile to kosztuje, mamo? Powiedz mi tylko”.
Zapadła długa cisza, taka, która poprzedza katastrofę.
„Dwa tysiące trzysta czterdzieści dwa dolary” – wyszeptała. „Evelyn, nie mam nawet karty kredytowej z takim limitem. Wszyscy się na mnie patrzą. Czuję się jak przestępca”.
Wcisnęłam zapłon, silnik ryknął, budząc się do życia. Ręce trzęsły mi się z wściekłości tak czystej, że czułam ją jak lodowatą wodę w żyłach. „Już idę, mamo. Nie podpisuj niczego”.
Rozdział 3: Prawdziwe oblicze gospodyni
Pędząc przez miasto, lawirując w nocnym ruchu, zadzwoniłam do Marka.
Poczta głosowa.
Zadzwoniłam ponownie. Poczta głosowa. Był na odległym placu budowy, prawdopodobnie w martwej strefie, ale jego nieobecność sama w sobie była zdradą.
Potem zadzwoniłam do Karen.
