***
Raz próbowałam zajrzeć do środka.
Ale kiedy dziadek usłyszał ruch klamki, krzyknął przez drzwi: „Idź spać, dzieciaku!”.
Usłyszałam ciche, mechaniczne klikanie, którego nie potrafiłam umiejscowić.
Równomierny rytm, w kółko, do późnej nocy.
Leżałam bezsennie, z poczuciem winy ściskającym mnie w żołądku, pewna, że przeze mnie dostał trzecią pracę.
Kiedyś próbowałam zajrzeć.
***
Tygodnie po tym uścisku były dziwne.
Dziadek pachniał inaczej, nie tylko zwykłym olejem silnikowym, ale czymś ostrzejszym pod spodem, jak świeża tkanina i smar maszynowy, którego nie rozpoznawałam.
Niektórymi nocami zauważałam luźne nitki przyczepione do jego rękawów, zabłąkany niebieski kawałek na mankiecie. Zdejmował je bez słowa i wrzucał do kosza, zanim powlókł się spać.
Nie mogłam zrozumieć, co wyprawia.
Dziadek pachniał inaczej.
***
Pewnej nocy zapytałam go wprost.
Złapałam go przy drzwiach ze szklanką wody w ręku, zanim zdążył zniknąć w korytarzu.
Dziadek przerzucił kurtkę przez ramię, jakby coś pod nią ukrywał.
„Kochanie, idź spać. Zaraz wstanę”.
„Dziadku, wykończysz się. Proszę, przestań, cokolwiek robisz”.
Zapytałam go wprost.
Po prostu uśmiechnął się tym swoim zmęczonym uśmiechem.
„Dalej, Tina. Zajmę się tym. Szef pozwala mi zostać dłużej w warsztacie, żebym mogła coś dorobić. Nie ma się czym martwić”.
Przekonywałam samą siebie, że może sprząta biura albo robi coś w magazynie.
Poczucie winy zaczęło mnie zżerać.
Wciąż powtarzałam mu, że sukienka z second-handu jest w porządku i mówiłam poważnie.
Ale on dalej harował dla mnie do upadłego.
Przekonywałam samą siebie, że może sprząta biura.
***
Po około miesiącu dziadek zawołał mnie do salonu, który był zamknięty po jego zmianie. Wyglądał na wyczerpanego, ale jego oczy błyszczały.
„Chodź tu, mała. Mam coś dla ciebie”.
Otworzył szafę i wyciągnął wieszak owinięty w białe prześcieradło. Potem ją odsłonił.
Szczęka mi o mało nie opadła!
„Mam coś dla ciebie”.
To była miękka, niebieska sukienka z delikatnymi przeszyciami wzdłuż gorsetu.
e, maleńkie koraliki odbijające światło lampy! Wyglądało jak z magazynu!
„Przymierz. No dalej.”
Wślizgnęłam się do łazienki i naciągnęłam to na ramiona. Pasowało, jakby zmierzył każdy centymetr mojej długości przez sen!
Wyszłam z powrotem i nie mogłam przestać gapić się na siebie w lustrze w korytarzu.
Wyglądało jak z magazynu!
„Dziadku, sam mi to zrobiłeś?”
Skinął głową, uśmiechając się jak dziecko.
„Pożyczyłem starą maszynę przemysłową z warsztatu. Siedziałem do późna po pracy, ścieg po ściegu.”
„Sama się tego nauczyłaś? W miesiąc?”
„Nie było łatwo. Ze sto razy wbiłam sobie palec w skórę!”
Objęłam go i płakałam w jego koszulę.
„Sam mi to zrobiłeś?”
„Nie zasługuję na to.”
„Tak, kochanie. Zawsze na to zasługiwałaś i na wiele więcej”.
***
Pięć dni później dziadek odszedł.
Miał zawał serca we śnie. Ciocia Carol znalazła go, kiedy nie odebrał jej porannego telefonu. Nie zdążyłam się z nim pożegnać.
Nie mogłam jeść ani spać.
Opuszczałam szkołę przez prawie tydzień i po prostu siedziałam na kanapie w jednej z jego starych flanelowych koszul.
Dziadek odszedł.
Ulotka z balu maturalnego wisiała przypięta do lodówki i za każdym razem, gdy obok niej przechodziłam, robiło mi się niedobrze.
***
„Nie idę, ciociu Carol. Nie mogę” – powiedziałam jej, gdy została ze mną u dziadka, bo nie chciałam wychodzić.
„Kochanie, on uszył dla ciebie tę sukienkę. Chciałby, żebyś ją założyła”.
„Wiem, czego by chciał. To nie znaczy, że ja mogę to zrobić”.
Usiadła obok mnie i wzięła mnie za rękę.
Za każdym razem, gdy przechodziłam obok, robiło mi się niedobrze.
„Tina, posłuchaj mnie. Ten facet harował jak wół przez jedną noc. Jedną noc. Nie pozwól, żeby to leżało w szafie”.
Nie odpowiedziałam jej. Ale też nie odmówiłam ponownie.
