Miesiąc później postawiliśmy tablicę pamiątkową w miejscu wypadku. Od tamtej pory całkowicie unikałam tej drogi – aż do niedawna.
Wszystko zmieniło się w noc, kiedy Lucy mnie obudziła.
Stała przy moim łóżku, ściskając swojego starego pluszowego misia i drżąc.
„Lucy? Co się stało?” zapytałem.
„Znalazłam coś w panu Guziku” – powiedziała cicho. „Tata to ukrył”.
Podała mi złożoną kartkę papieru.
Na początku myślałem, że sobie coś wyobraża – ostatnio zadawała więcej pytań o ojca i braci, a mnie trudno było o tym mówić.
Ale nalegała. „Przeczytaj to. Wiem, co się naprawdę stało”.
Kiedy rozłożyłem list i zobaczyłem pismo Bena, moje ręce zaczęły się trząść.
*Jeśli coś mi się stanie, nie wierz w to, co ci powiem. Popełniłem błąd. Idź do chaty. Zajrzyj pod dywan.*
Czytałem to raz po raz, a serce waliło mi jak młotem.
Lucy zaczęła płakać. „Policja skłamała. To nie to, co powiedział Aaron”.
Zerknęła za mnie, a ja podążyłem za jej wzrokiem.
Aaron spał w moim łóżku.
Ten sam mężczyzna, który powiedział mi, że to tylko wypadek.
Tej nocy w ogóle nie spałam.
Rano wiedziałam, co muszę zrobić.
