Powiedziałam najstarszej córce, że muszę wyjść i poprosiłam ją, żeby zaopiekowała się siostrami. Nie wspomniałam o liście ani o tym, dokąd idę. Aaronowi też nie powiedziałam.
Jazda do domku wydawała się dłuższa niż kiedykolwiek. Kiedy mijałam krzyż pamiątkowy, poczułam bolesny ucisk w klatce piersiowej.
Kiedy dotarłam na miejsce, zawahałam się przy drzwiach, zanim zmusiłam się do wejścia.
Powietrze było stęchłe, meble nietknięte – ale coś było nie tak.
Za mało kurzu.
Ktoś tam był.
Ściskało mnie w żołądku.
Odsunęłam dywan i zauważyłam luźną deskę podłogową. Kiedy ją podniosłam, znalazłam ukryty schowek z urządzeniem nagrywającym zapakowanym w plastikową torbę.
Ręce mi się trzęsły, gdy włączałam.
Potem głos Bena wypełnił pokój.
„Jeśli to słyszysz, coś poszło nie tak. Nie chciałem poruszać tego tematu w domu, nie przy dzieciach. Aaron ma poważne kłopoty… gorsze, niż sam przyznaje. Odkryłem, że w zeszłym roku zmienił raport z badania. Jeśli to wyjdzie na jaw, jego kariera będzie skończona… a może nawet gorsza”.
Na początku nie rozumiałem, co to ma wspólnego ze śmiercią Bena.
Potem jego głos ciągnął dalej, napięty strachem:
„Powiedziałem mu, że jeśli się nie przyzna, to to zgłoszę. Myślę… że to był błąd”.
Nagranie się skończyło.
Siedziałem w szoku, a prawda powoli do mnie docierała.
Czy Aaron był w to zamieszany?
Zawsze upierał się, że to tylko burza.
