„Policja? W sprawach rodzinnych?”
„To już nie sprawa rodzinna. To nielegalne podnajemy, składanie fałszywych zeznań najemcom, a jeśli czegoś się boisz w piwnicy, to może czegoś jeszcze”.
Nikola spojrzał na mnie, jakby szukał dawnej Eleny – tej, która drżała, przepraszała, dawała mu klucze, a potem płakała w samotności. Ale ta kobieta była już gdzieś między ścianą w korytarzu a wzrokiem naszej córki.
W końcu wyciągnął klucz.
W piwnicy unosił się zapach wilgoci, kurzu i czegoś stęchłego, czego nie potrafiłem nazwać. Zszedłem pierwszy na dół. Zapaliłem światło. W żółtawym świetle zobaczyłem półki, których nie położyłem. Stały na nich pudełka. Dziesiątki pudeł. Niektóre z moim nazwiskiem. Inne z nazwiskiem mojego ojca.
W rogu stała metalowa szafka.
„Niczego nie dotykaj” – powiedział Nikola.
Otworzyłem pierwsze pudełko.
W środku były stare faktury, umowy budowlane, wyciągi bankowe i zdjęcia z budowy domu. Na jednym z nich mój ojciec stał przy fundamencie w roboczych rękawicach i z uśmiechem, który uderzył mnie prosto w pierś.
Pod zdjęciami była koperta.
„Dla Eleny, jeśli pewnego dnia zaczną ją przekonywać, że źle pamięta”.
Rozdarłem kopertę drżącymi palcami.
Pismo należało do mojego ojca.
„Córko, ta nieruchomość jest twoja. Ziemia jest twoja. Pieniądze na fundamenty są twoje. Nikola pomagał, owszem, ale nigdy nie miał prawa mówić o tym domu jak o swojej własności. Jeśli to czyta, to ktoś próbuje sprawić, żebyś poczuła się jak gość we własnym domu. Nie wierz mu. Jesteś nikim. Jesteś moją córką. A to jest twoje miejsce”.
Nie mogłam tego znieść. Łzy kapały mi na papier.
Nikola warknął za mną:
„Twój ojciec zawsze mnie nienawidził”.
„Nie” – powiedziałam, nie odwracając się. „Po prostu zobaczył cię przede mną”.
Otworzyłam drugie pudełko. Nie było już wspomnień o moim ojcu. Była zbrodnia.
Umowy najmu krótkoterminowego. Wydruki z ogłoszeń internetowych. Zdjęcia naszego domu, opisanego jako „przytulna willa rodzinna na weekendowe wypady”. Ceny. Kaucje. Lista gości. Notatki odręczne Donki: „Piątek — rodzina z dwójką dzieci, 400 lewów. Sobota — para z Sofii, 300 lewów. Nie mów E.”
Nie mów E.
Zaśmiałam się. Nie dlatego, że to było śmieszne. Ale dlatego, że czasami ból staje się tak silny, że ciało nie wie, jak inaczej go znieść.
„Ile lat?” zapytałam.
Nikola milczał.
„Ile lat wynajmujesz ten dom za moimi plecami?”
Głos Donki dobiegł ze schodów.
„Nie marnuj wody na świat. Dom był pusty! Ja tylko go używałam!”
„Używałaś go?” krzyknęłam. „To był dom, który zostawił mi ojciec, żebym miała gdzie oddychać.”
!!”
Potem otworzyłam metalową szafkę.
Nikola gwałtownie zrobiła krok naprzód.
„Eleno, nie.”
Ale było już za późno.
W środku znajdowały się kopie mojego dowodu osobistego, moje stare podpisy, dokumenty bankowe, umowy kredytowe i teczka z napisem: „Zastaw – własność wsi R”.
Otworzyłem ją.
Serce mi stanęło.
Była tam umowa, zgodnie z którą dom miał być zastawem na pożyczkę dla firmy Nikoli.
Podpis był mój.
Ale nie był napisany przeze mnie.
