Nikt mnie nie zapytał dlaczego.
Może nawet nie zauważyli.
Nie było mnie w domu w dniu, w którym wróciłam.
Nawet po drugiej stronie ulicy.
Nie chciałam teatru.
Nie chciałam widzieć ich twarzy zza bramy.
Ale Áron mieszkał kilka przecznic dalej, a moja sąsiadka, ciocia Marika, która widziała zza zasłony więcej rzeczy niż prywatny detektyw w całym swoim życiu, później złożyła szczegółową relację.
Gábor przyjechał dwiema taksówkami.
Wysiadł z pierwszej, z Vivien.
Z drugiej wysiedli rodzice Vivien, jej siostra i dwie ogromne walizki.
Później dowiedziałam się, że Gábor powiedział im, że mogą u nas zamieszkać na kilka tygodni, dopóki nie remontuje się mieszkania Vivien w Budapeszcie.
Z nami.
W moim domu.
Bez mojej wiedzy.
Na początku śmiali się przed bramą.
Matka Vivien rzekomo zauważyła:
„Jaki uroczy domek. Trochę stary, ale ma dobrą energię”.
Gábor wyjął klucz.
Nie wszedł do zamka.
Spróbował ponownie.
Potem trzeci raz.
Vivien roześmiała się i powiedziała:
„To pewnie nie ten klucz”.
Wyraz twarzy Gabora się zmienił.
Spojrzał na skrzynkę pocztową.
Nazwisko zostało zmienione.
A na bramie widniał nowy napis:
„Nieruchomość sprzedana. Własność przeniesiona. Proszę nie przeszkadzać właścicielom”.
Siostra Vivien przeczytała to na głos.
Śmiech ucichł.
Gábor natychmiast zadzwonił.
Nie odebrałam.
Wtedy przyszła wiadomość.
„Nora, co to jest?”
Potem:
„Zadzwoń do niej natychmiast”.
Potem:
„To nie jest śmieszne”.
W końcu:
„Moja mama też tu jest, wszyscy się na nas patrzą”.
Mojej mamy.
Wszyscy.
Znów w tym problem.
Nie chodziło o to, że mnie zdradził.
Nie chodziło o to, że chciał sprowadzić do mnie ukochaną i rodzinę.
Chodziło o to, że był w niezręcznej sytuacji.
W końcu odebrałam.
Nie dlatego, że byłam mu winna odpowiedź.
Ale dlatego, że zastanawiałam się, czy choć raz w życiu powie prawdę.
„Nora!” warknął. „Co, do cholery, stało się z tym domem?”
„Sprzedałem go”.
Cisza.
Potem śmiech.
Zdenerwowany.
Niedowierzający.
„To nie może być prawda”.
„Ale”.
„Nie mogłeś go sprzedać”.
„Dlaczego nie?”
„Bo tam mieszkamy!”
„Byłeś na Teneryfie”.
„Nora, nie bądź głupia. Gdzie są moje rzeczy?”
„W magazynie. Możesz odebrać klucz i listę od mojego prawnika”.
Głos Vivien dobiegł z drugiej strony linii.
„Gábor, co się dzieje?”
Mógł zasłonić mikrofon, ale nie na tyle.
„Nic, zajmę się tym”.
Zaśmiałam się cicho.
„Nadal ją okłamujesz?”
Gábor wrócił do telefonu.
„Nie możesz mi tego zrobić”.
„Ciekawe. Mogłem to powiedzieć na każdych rodzinnych wakacjach trzy lata temu”.
„To co innego”.
„Tak. To konsekwencja”.
Jej głos zniżył się.
„Nora, porozmawiajmy o tym. Poniosła cię fala emocji. Wiem, że jesteś zła z powodu wakacji, ale…”
„Z powodu Vivien”.
Cisza.
Po raz pierwszy nie miała szybkiej odpowiedzi.
„O czym ty mówisz?”
„O biletach lotniczych. O zdjęciach. O tym, jak Ilona mnie przytula. O czerwonych paznokciach na zdjęciu zachodu słońca. I o tym, jak cała jej rodzina stoi podobno przed moim starym domem z walizkami.”
Zaparło jej dech w piersiach.
„Nora…”
„Nie.”
Wypowiedziałam to słowo cicho.
Ale zawierało w sobie wszystko.
Samotność po poronieniu.
Gorączkowy wieczór.
Przegapione zdjęcia.
Wakacje, podczas których się uśmiechałam.
Obiady na stole.
Rośliny.
Sukulenty.
Rodzinne zdjęcia z palmą, przy której nigdy nie miałam miejsca.
„Mój prawnik wysyła papiery rozwodowe” – powiedziałam.
Gábor spanikował.
„Rozwód? Nora, czekaj. To za dużo.”
„Nie. To było za dużo, żeby wprowadzić do mojego domu twojego kochanka i jego rodzinę”.
W tym momencie w tle słychać było kilka głosów.
Ojciec Vivien zapytał coś zirytowanego.
Głos Ilony również się załamał.
„Co ty mówisz? Jak to sprzedałeś?”
Sprzedał to.
Nie sprzedaliśmy.
Sprzedał to.
Teraz nagle dowiedzieli się, że to na moje nazwisko.
Interesujące.
