Vanessa weszła bez czekania, ubrana w dopasowaną szkarłatną sukienkę koktajlową i niosąc torbę podróżną.
„Korek był koszmarny” – powiedziała.
Potem zauważyła Daniela, papiery i bladą twarz Evana.
„Co się stało?”
„Moja żona straciła rozum”.
„Nie” – powiedziałem. „Twój pracodawca znalazł jej dokumenty”.
Pewność siebie Vanessy zmalała.
Nie była tylko kochanką Evana.
Jako dyrektor ds. zaopatrzenia, zatwierdziła płatności dla North Harbor Design, dostawcy zarejestrowanego na jej brata.
Przez osiemnaście miesięcy Mercer House zapłacił firmie 486 000 dolarów za meble, przechowywanie wina i usługi konsultingowe, które nigdy nie istniały.
Evan autoryzował każdy przelew.
„Ta firma jest legalna” – powiedziała szybko Vanessa.
Daniel położył kopie anulowanych czeków obok jej talerza.
„Więc możesz wyjaśnić, dlaczego jej adres pocztowy to twój prywatny apartament”.
Spojrzała na Evana.
Spuścił wzrok.
Nadgarstek nadal pulsował.
Sfotografowałam obrzęk w kuchni i wysłałam zdjęcie Danielowi, zanim nakryłam do stołu.
Inteligentny dzwonek do drzwi zarejestrował również wcześniejszą groźbę Evana, że mnie wyrzuci, jeśli się sprzeciwię.
Daniel wręczył mu tymczasowy zakaz kontaktu, poparty opinią mojego lekarza.
W zeszłym miesiącu, kiedy Evan zranił mnie w ramię podczas kolejnej kłótni.
Evan wstał tak szybko, że jego krzesło uderzyło o ścianę.
„Myślisz, że papierkowa robota daje ci władzę?”
Daniel stanął między nami.
Nie siedziałam.
„Nie” – powiedziałam. „To utrudnia ci dotarcie do prawdy”.
Dwóch policjantów czekających na zewnątrz weszło, gdy Evan podszedł do mnie.
Poszli za nim na górę, gdy pakował jedną walizkę, a potem patrzyli, jak wychodzi.
Vanessa poszła za nim, niosąc swoją torbę podróżną.
W drzwiach Evan się odwrócił.
„Jutro zabiorę ci towarzystwo na oczach wszystkich”.
