Monique uniosła rękę, ale jej nie opuściła. Być może dlatego, że Inès patrzyła. Może dlatego, że po raz pierwszy Camille nie ustąpiła.
„Wynoś się z mojego domu” – powiedziała Camille.
„To nie twój dom. To mojego syna”.
Camille wzięła głęboki oddech.
„Umowa najmu jest na nasze oboje. A jutro zadzwonię do prawnika”.
Monique prychnęła szyderczo, ale jej szyderstwo urwało się w pół słowa.
„Myślisz, że wygrasz? Samotna kobieta z dzieckiem?”
„Jestem sama już od dawna”.
Tym razem Monique nie miała nic do powiedzenia. Wyszła z mieszkania, trzaskając drzwiami tak mocno, że ramka ze zdjęcia zsunęła się ze ściany i roztrzaskała o podłogę. Na zdjęciu Camille i Julien uśmiechali się przed ratuszem w dniu swojego ślubu. Szyba pękła im dokładnie między twarzami.
Julien wrócił do domu po północy.
Pachniał deszczem i wstydem. Został w przedpokoju, nie mogąc zdjąć płaszcza.
„To mój ojciec doniósł na mamę” – powiedział drżącym głosem.
Camille siedziała przy kuchennym stole, z zimnym kubkiem przed sobą.
„Wiem”.
„Poprosił o dokument potwierdzający emeryturę. Powiedziano mu, że nie żyje od 15 lat. Uwierzysz? Nie żyje”.
Zaśmiał się bez radości, a potem przetarł twarz dłońmi.
„Całe życie powtarzała mi, że nas zostawił, bo nas nie kochał. Może okłamała mnie we wszystkim”.
Camille pragnęła współczucia. Część jej pragnęła, tak. Ale inna część pamiętała jego dłoń we włosach, jego głos, kiedy zażądał karty, to pełne nienawiści spojrzenie, którym ją obdarzył, jakby była złodziejką w swoim własnym życiu.
„Julien, musimy o nas porozmawiać”.
Podniósł wzrok.
„Nie dziś wieczorem”.
„Tak. Dziś wieczorem”.
Położyła przed nim złożoną kartkę papieru. Listę. Nie groźbę. Granicę.
„Od dziś moja pensja zostaje na moim koncie. Otwieramy wspólne konto na wydatki Inès: czynsz, zakupy spożywcze, żłobek. Każdy z nas będzie dopłacał proporcjonalnie do swoich dochodów. Twoja matka nie ma już dostępu do niczego w naszym domu”. I spotkasz się z kimś, kto zrozumie, dlaczego pozwalasz jej kontrolować swoje życie.
Julien wpatrywał się w kartkę papieru.
„Stawiasz mi warunki?”
„Ja p”
Chroń moją córkę.
Uderzył pięścią w stół. Kubek podskoczył.
„Przestań z córką! Ona też jest moja!”
Inès zaczęła płakać w swoim pokoju.
Camille natychmiast wstała. Julien też. Przez chwilę stali twarzą w twarz w wąskim korytarzu. Jego ramię otarło się o jej. Zobaczyła, jak jego dłoń się zbliża.
„Nie rób tego” – wyszeptała.
Nic nie zrobił. Nie tej nocy.
Ale też niczego nie naprawił.
Kolejne tygodnie były jak chodzenie boso po szkle. Monique została oskarżona o oszustwo, fałszerstwo i posługiwanie się sfałszowanymi dokumentami. Musiała sprzedać swój mały dom na wsi niedaleko Chartres, ten, w którym twierdziła, że robi dżem, podczas gdy w rzeczywistości przygotowywała swoje tajne butelki. Tymczasem Julien otrzymał ogromny rachunek za podatek. Sprzedał samochód, pożyczył go od kolegi, a potem od firmy kredytowej. Każda koperta administracyjna przeradzała się w nową eksplozję.
Każda eksplozja uderzała w Camille z całej siły.
