Tłum wstrzymał oddech. Głowy odwróciły się, oczekując pana młodego.
Ale to nie był Ryan.
To była pani Vance. Cicho odsunęła się od pierwszego rzędu podczas mojego oszołomienia i teraz szła środkowym przejściem. W jednej ręce trzymała bezprzewodowy mikrofon, a w drugiej duży, pełny kieliszek czerwonego wina.
Nie wyglądała na zmartwioną matkę. Wyglądała jak artystka wkraczająca na scenę.
Wstąpiła po marmurowych stopniach do ołtarza, głośno stukając obcasami. Odwróciła się do tłumu, plecami do mnie.
„Szanowni państwo” – oznajmiła, a jej głos dudnił z głośników – „przepraszam za opóźnienie. Ale mam coś do przekazania”.
Powoli odwróciła się do mnie. Uśmiech zniknął, zastąpiony szyderczym uśmieszkiem czystej złośliwości.
„Dzisiaj nie będzie ślubu” – powiedziała. „A przynajmniej nie tym razem”.
Część 2: Piętno Prawdy
Cisza została przerwana. Zgromadzone westchnienie wyssało powietrze z sali.
„Co ona robi?” – wyszeptałam drżącym głosem. „Pani Vance, gdzie jest Ryan?”
Podeszła bliżej, naruszając moją przestrzeń osobistą. Pachniała drogimi perfumami i zgnilizną.
„Ryan jest tam, gdzie jego miejsce” – powiedziała do mikrofonu, upewniając się, że każdy gość ją usłyszy. „Mój syn jest obecnie po drugiej stronie miasta, finalizuje fuzję. I nie mam na myśli umowy biznesowej”.
Zaśmiała się szorstko i chrapliwie. „Jest z panną Isabellą Sterling. Prawdziwy
Część 1: Ołtarz Oszustwa
Cisza w katedrze św. Judy nie była spokojna; była ciężka, dusząca i przesiąknięta osądem.
Stałem przy ołtarzu, ściskając w dłoniach bukiet białych róż tak mocno, że kolce zaczynały przebijać jedwabną wstążkę i wbijać się w moje dłonie. Ból był obezwładniający. To była jedyna rzecz, która powstrzymywała mnie przed omdleniem.
Minęło czterdzieści pięć minut.
