CZĘŚĆ 1
„Zobaczmy, czy Santiago nadal cię kocha, patrząc na tę twarz” – powiedziała moja matka i wybuchnęła śmiechem, którego nigdy nie zapomnę.
Cegła uderzyła mnie, zanim zdążyłam zobaczyć, jak ręka taty się unosi. Sekundę wcześniej stałam na popękanym chodniku przed domem rodziców, w dzielnicy Querétaro, w której dorastałam, ubrana w jasnoniebieską sukienkę, którą kupiłam, żeby ogłosić datę ślubu na rodzinnej kolacji. W następnej sekundzie wszystko pokryło się bielą.
Nie był to głośny dźwięk. Było gorzej. Sucho, mokro, jakby coś pękało od środka. Poczułam żar spływający po lewej brwi, przez policzek, po ustach. Nogi się pode mną ugięły. Santiago Reyes, mój narzeczony, złapał mnie, zanim uderzyłam twarzą o stopnie werandy.
—Daphne, spójrz na mnie. Nie zostawiaj mnie. Daphne!
Próbowałem otworzyć lewe oko. Nic. Tylko ciemność. Prawym okiem zobaczyłem moją mamę, Lorenę, przy starej huśtawce na podwórku. Nie bała się. Nie biegła w moją stronę. Nie wzywała karetki. Śmiała się.
Mój tata, Ricardo Mendoza, upuścił rozbitą połowę cegły na trawę.
„Ostrzegałem cię” – mruknął spokojnie, jakby właśnie zamknął drzwi, a nie uderzył córkę w twarz.
Santiago spojrzał na niego z niedowierzaniem.
—Co ty właśnie zrobiłeś?
Nikt nie odpowiedział. Wtedy z drzwi wejściowych wyszła moja młodsza siostra, Karla. Miała na sobie drogą sukienkę, świeżo pomalowane paznokcie i wyglądała na zirytowaną, jakby moja krew zepsuła kolację.
„Powiedziałem, że się nie ruszy” – rzekł, krzyżując ramiona.
Moja mama westchnęła.
—Próbowaliśmy z nim porozmawiać miło.
Santiago ostrożnie oparł mnie o kolumnę i wstał.
—Oni są chorzy.
Mój tata uśmiechnął się i wskazał na Karlę.
—Nie. Po prostu zaręczyłeś się z niewłaściwą córką.
Szum w mojej głowie był nie do zniesienia, ale te słowa uderzyły mnie mocniej niż cegła.
“Co?” zapytał Santiago.
—Karla zawsze powinna być na twoim miejscu — powiedziała moja matka. —Dafne jest samolubna. Zawsze taka była.
Karla spojrzała na mnie leżącego na podłodze.
—A jednak ją wybrałeś.
Santiago wyciągnął telefon komórkowy, żeby zadzwonić pod numer 911, ale tata wytrącił mu go z ręki. Ekran roztrzaskał się o framugę drzwi.
—Nikt tutaj nie będzie do nikogo dzwonił.
Santiago go popchnął. Mój tata, mimo że miał ponad 60 lat, rzucił się na niego jak osaczone zwierzę. Wpadli w krzaki róż. Mama i Karla nie krzyczały. Po prostu patrzyły, jakby to wszystko było zaplanowane.
I wtedy zrozumiałem coś, co przeszyło mnie dreszczem: to nie był nagły impuls. To nie było chwilowe szaleństwo.
Odkąd Santiago sprzedał swoją firmę budowlaną i został milionerem, moja rodzina zaczęła go otaczać. Najpierw kolacjami. Potem pochlebstwami. Później Karla pojawiała się „przypadkiem” na jego siłowni, w biurze, w kawiarni, a nawet przed naszym mieszkaniem. Zawsze ją odtrącał. Wszędzie ją blokował. A ona powiedziała moim rodzicom, że nim manipuluję.
„Albo poślubisz Karlę” – warknął mój tata, walcząc z Santiago – „albo wyniesiesz się z tej rodziny”.
—Kocham Daphne.
„To minie” – powiedziała Karla.
Przed domem zatrzymał się samochód elektryka. Mężczyzna wysiadł, zobaczył moją twarz i wyjął telefon komórkowy.
—Zadzwonię po karetkę!
Mój tata podszedł do niego, ale mężczyzna wskazał na niego palcem.
—Zrób jeszcze krok, a powiem operatorce, że ona też mnie atakuje.
Mój tata się zatrzymał.
Syreny zawyły kilka minut później. Kiedy ratownicy medyczni pomagali mi wsiąść do karetki, rzuciłem ostatnie spojrzenie na okno salonu. Za zasłoną stał starszy mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałem. Jego drżąca dłoń była przyciśnięta do szyby, jakby chciał mnie przed czymś ostrzec.
Potem kurtyna opadła.
I nikt nie mógł uwierzyć w to, co miało się wydarzyć…
CZĘŚĆ 2
Obudziłem się czując zapach szpitala: środki dezynfekujące, czyste prześcieradła i ten metaliczny aromat, o którym człowiek wie, nie pytając, że pochodzi od jego własnej krwi.
Otworzyłem prawe oko. Lewe oko było zawinięte w gruby bandaż. Lekarz w białym fartuchu pochylił się nade mną.
—Jestem dr Elena Salvatierra. Jesteś bezpieczna, Dafne.
Bezpieczny? To słowo brzmiało dla mnie obco.
-Santiago…
—Od momentu przybycia nie opuścił szpitala.
Pojawił się przy łóżku, wciąż z poplamioną koszulą, obtartymi kostkami i czerwonymi oczami. Kiedy wziął moją dłoń, ta się złamała.
—Obiecałem, że cię nie opuszczę.
Nigdy nie widziałem, żeby płakał. Ani kiedy stracił dziadka. Ani kiedy jego pierwsza firma zbankrutowała. Ale widok mnie w takim stanie go załamał.
Lekarz wyjaśnił, że kość wokół mojego lewego oka jest złamana i że trzeba zrekonstruować część tego obszaru i zszyć głęboką ranę. Potem powiedziała coś, co mnie przeszyło:
—Wierzymy, że wzrok można przywrócić, ale stan zapalny jest nadal zbyt silny.
Wierzymy. Nie wiemy.
Godzinę później wszedł agent Prokuratury, komendant Arturo Leal. Nie podniósł głosu. Nie naciskał. Zapytał tylko:
—Czy jej ojciec celowo uderzył ją cegłą?
-Tak.
—Czy wcześniej pojawiały się jakieś groźby?
Zamknąłem zdrowe oko. Przypomniałem sobie lata faworyzowania. Jeśli Karla chciała moich rzeczy, stawały się jej. Jeśli jej się nie udało, musiałem to nadrobić. Kiedy zdobyłem stypendium, tata powiedział, że jestem zarozumiały. Kiedy Karla rzuciła studia, mama powiedziała, że „odkrywa siebie”. Kiedy kupiłem swój pierwszy samochód, chcieli, żebym dał go Karli, ponieważ, według nich, potrzebowała pewności siebie.
—Tak — odpowiedziałem. — Wiele.
Opowiedziałam mu o Santiago, sprzedaży jego firmy, fałszywych kolacjach, wiadomościach od Karli, prezentach, które zwrócił nieotwarte, listach, które spalił, czasach, gdy moi rodzice żądali, abym „odsunęła się”.
Dowódca zamknął notatnik.
— Więc celem ataku było wywarcie na niego presji, żeby cię porzucił i wybrał twoją siostrę.
Santiago zacisnął szczękę.
—Myśleli, że jeśli zniszczą jej twarz, przestanę ją kochać.
Dowódca nie odpowiedział od razu. Wydawał się wściekły.
Wtedy pielęgniarka wychyliła głowę.
—Trzy osoby pragnące się z nią spotkać: Ricardo Mendoza, Lorena Mendoza i Karla Mendoza.
Santiago wstał.
—Oni nie dostają się do środka.
Zanim pielęgniarka zdążyła odejść, na korytarzu rozległ się głos mojego ojca.
—Daphne! Już wystarczająco nas zawstydziłaś!
Moja matka krzyknęła:
—Przyszliśmy ci wybaczyć!
Karla dodała:
—Musisz przeprosić nas za sprowokowanie taty!
Dowódca wyszedł. Drzwi pozostały uchylone. Usłyszałem jego stanowczy głos:
-Wyjechać.
„Ona jest moją córką” – powiedział mój ojciec.
—Nie. Ona jest ofiarą.
Zapadła cisza. Potem mój tata wybuchnął śmiechem.
—I ty mu wierzysz?
—Mam też sześć zeznań, połączenie pod numer alarmowy 911 i kamerę sąsiedzką, która nagrała ostatnie kilka minut.
Moja matka była bez słowa.
Wtedy Karla coś wyszeptała. Mój ojciec odpowiedział, wierząc, że nikt go nie usłyszy:
—Usuń to.
Dowódca odpowiedział:
—Dziękuję, że powiedziałeś to w obecności trzech policjantów.
Usłyszałem kliknięcie zamykanych kajdanek. Moja matka krzyczała. Karla płakała. Ojciec krzyczał, że to wszystko nieporozumienie.
A gdy już je zabierali, z korytarza dobiegł stary głos:
—Czekałem 26 lat, żeby ktoś powstrzymał Ricarda.
