CZĘŚĆ 1
„Ktoś codziennie krzyczy na twój dom, Mariano. A jeśli ty nie zadzwonisz na policję, to ja to zrobię”.
Doña Elvira powiedziała mi to w czwartek po południu, stojąc przed moją bramą, w fartuchu wciąż poplamionym salsą, z miotłą ściskaną w dłoniach jak broń. Właśnie wróciłam z pracy, niosąc torebkę, klucze i to przeszywające zmęczenie, które przenika do szpiku kości, gdy pracuje się od 8:00 do 18:00 i wraca do pustego domu.
„Doña Elviro, nie ma mnie tu cały dzień” – odpowiedziałam, próbując się uśmiechnąć. „Mieszkam sama”.
Jej twarz się nie zmieniła.
„No cóż, ktoś jest. I to nie dźwięk kanalizacji. To krzyk kobiety”.
Poczułam, jak ściska mi się żołądek. Odkąd Diego zmarł dwa lata temu, w moim domu w cichej dzielnicy Naucalpan zapadła nieznośna cisza. Okrutna cisza. Nauczyłam się jeść obiad przy włączonym telewizorze, zostawiać zapaloną lampkę w korytarzu i unikać zbyt długiego patrzenia na zdjęcie męża w salonie.
Diego zginął w wypadku na autostradzie Meksyk-Puebla. Tak mi powiedzieli. Jego ciężarówka stanęła w płomieniach. Jego brat Ernesto zidentyfikował ciało, bo, jak twierdził, chcieli mi oszczędzić „tej traumy”. Akceptowałam wszystko, bo kiedy ktoś wręcza ci urnę, nie masz czasu niczego podejrzewać.
Ale Doña Elvira nalegała.
„Zaczyna się jak płacz” – powiedziała cicho. „Potem głos prosi o pomoc. Czasami mówi: »Nie zostawiaj mnie tutaj«”.
Zamarłam. To była moja fraza.
Powiedziałam to Diego pewnej nocy, lata wcześniej, kiedy pokłóciliśmy się, bo zniknął na trzy dni i wrócił pachnący drogimi perfumami, przeklinając, że to stres w pracy. Płakałam na dyktafonie. Błagałam go. Nienawidziłam siebie za to, że to zrobiłam.
Prawie nie spałam tej nocy. Sprawdziłam drzwi, okna, szafy. Nic nie znalazłam. Następnego ranka zrobiłam coś, czego nigdy bym się nie spodziewała: ubrałam się do pracy, wyjechałam samochodem, przywitałam się z ochroniarzem na osiedlu i przejechałam trzy przecznice. Potem poszłam z powrotem ulicą, weszłam przez wejście dla obsługi i schowałam się pod łóżkiem.
Minęły dwie godziny.
Kurz szczypał mnie w nos. Bolały mnie ramiona. Już miałam przekonać samą siebie, że Doña Elvira popełniła błąd, gdy usłyszałam dźwięk.
Klucz przekręcający się w zamku.
To nie było kopnięcie. To nie było wybite okno. Ktoś otworzył mój dom, jakby miał do tego prawo.
Kroki przecięły salon. Zatrzymały się przed zdjęciem Diego. Potem poszły korytarzem.
Drzwi się otworzyły.
Zobaczyłam czarne szpilki. Weszła kobieta, mówiąc przez głośnik.
„Jestem w środku” – powiedziała.
Męski głos, który odebrał, zmroził mi krew w żyłach.
„Spójrz za lustro. Polisa powinna tam być”.
Zakryłam usta obiema dłońmi.
To był Diego.
Mój zmarły mąż.
Kobieta otwierała szuflady, przesuwała perfumy, rzucała papierami. Potem podeszła do mojej szafki nocnej i wzięła zdjęcie Diego.
„Biedna Mariana” – mruknęła. „Dwa lata płakałam za tobą, a ty po prostu słuchałaś jej od tej pory”.
Diego cicho zachichotał do słuchawki.
