„A Kapitan?”
„On powinien być z Noahem, jeśli mu na to pozwolisz.”
Po raz pierwszy wybór należał do mnie.
„Muszę pomyśleć” – powiedziałam.
„Oczywiście.”
***
Następnego ranka Noah znalazł mnie przy kuchennym stole.
„Chłopak, który kochał Kapitana, był małym chłopcem, takim jak ty” – powiedziałam.
Noah usiadł obok mnie. „Czy był chory tak jak ja?”
„Muszę pomyśleć.”
„Tak.”
„Czy wyzdrowiał?”
Pokręciłam głową.
Noah spojrzał w stronę salonu, gdzie Kapitan spał w kwadracie słonecznego światła.
„Kiedy byłem w szpitalu” – powiedział – „tęskniłem za normalnością.”
„Wiem, kochanie.”
„Ale Kapitan nie przyprawia mnie o smutek. Sprawia, że czuję, że bycie innym nie jest złe”.
Przykryłam jego dłoń swoją.
„Tęskniłam za byciem normalną”.
„Mama Leo idzie do ogrodu szpitalnego w jego urodziny. Zapytała, czy Kapitan mógłby z tobą pójść”.
„Czy ja też musiałabym iść?”
„Nie. Nie”
Chyba że chcesz.”
“Czy to cię rozpłacze?”
“Prawdopodobnie.”
“Czy to ją rozpłacze?”
“Tak.”
Zastanowił się nad tym.
“Czy to cię rozpłacze?”
“W takim razie możemy przynieść chusteczki” – powiedział.
Śmiałam się i płakałam jednocześnie.
***
W sobotę rano Marian napisała w grupie sąsiedzkiej:
“Mój syn Leo kochał Benjiego, teraz Kapitana. Zanim odszedł, poprosił mnie, żebym znalazła chłopca, który kiedyś go rozśmieszał w szpitalu. Tym chłopcem był Noah. Cecelia go nie ukradła ani nie wykorzystała swojego dziecka, żeby zwrócić na siebie uwagę. Pomogła rannemu zwierzęciu. Powinnam była najpierw zapytać i przepraszam.”
Tym razem wszyscy poznali prawdę.
“Bardzo mi przykro.”
“Za szybko osądziłam.”
Potem sąsiadka, która nas oskarżyła, napisała:
“Przepraszam. Myliłem się.”
Śmiałem się i płakałem jednocześnie.
***
W południe zawiozłem Noaha i Kapitana do szpitala.
Noah pochylił się do przodu. „Ja też się boję, mamo”.
„Więc możemy wrócić do domu?”
Pokręcił głową. „Nie. Kapitan potrzebuje nas obu.”
W ogrodzie Marian stała z rysunkami Leo. Kiedy zobaczyła Kapitana, zakryła usta.
Noah podszedł do niej pierwszy.
„Jesteś mamą Leo?”
„Też się boję, mamo.”
Skinęła głową. „A ty jesteś Pirat.”
„Naprawdę mnie tak nazwał?”
Marian pokazała mu rysunek, na którym trzyma rudego kota.
Noah dotknął go. „Sprawił, że moja łatka wyglądała super.”
„Myślał, że tak jest.”
Noah podał jej Kapitana. „Możesz go potrzymać, ale potem wróci ze mną do domu.”
Marian roześmiała się przez łzy.
„Naprawdę mnie tak nazwał?”
Potem Noah podał jej kopertę pełną rysunków.
„Zrobiłem więcej niż jeden” – powiedział. „Może Leo podzielił się ze mną Kapitanem.”
***
Na kolejne urodziny Leo wysłaliśmy dwanaście zdjęć i rysunek dwóch chłopców, jednego kota i pelerynę wystarczająco dużą dla wszystkich trzy.
„Myślisz, że Leo go widzi?” zapytał Noah.
Pocałowałam go w głowę. „Myślę, że to on go przysłał, żeby nikt z nas nie musiał być odważny sam”.
Czasami miłość nie puka pierwsza. Czasami kuśtyka do skrzynki pocztowej jednym dobrym okiem i zmienia wszystko.
„Może Leo podzielił się ze mną Kapitanem”.
