m
„Bori?” zapytał András do telefonu. „Co tam robisz?”
„Mieszkam tu” – odpowiedziała moja córka. „Pamiętasz?”
„Oddaj mi swoją matkę!”
„Słyszę, co mówisz”.
Głos Andrása się zmienił. Ryk ustąpił miejsca niskiemu, groźnemu spokojowi.
– Moja mała dziewczynko, nie masz pojęcia, w co się wpakowałaś.
Bori spojrzał na mnie. Nie trząsł się, ale ściskał pendrive’a tak mocno, że aż zbielały mu palce.
– Tak, powiedział. – Widziałem list, który napisałeś do Noémi, że mama nic nie znajdzie po rozwodzie. Widziałem też fałszywe rozliczenia wydatków.
Po drugiej stronie linii usłyszeliśmy, jak András wzdycha.
– To są dokumenty biznesowe. Nie rozumiesz ich.
– Ciocia Kata rozumie.
András zaklął i się rozłączył.
Od razu zwróciłam się do Boriego.
– Teraz mi wszystko powiesz.
Usiadł na dywanie w salonie i położył pendrive’a na kolanach.
Dwa miesiące wcześniej András poprosił go o pomoc w zwolnieniu miejsca na rodzinnym komputerze. Bori nauczył się organizować cyfrowe foldery na zajęciach komputerowych w szkole, więc zaczął przeglądać duże pliki.
Wtedy znalazł folder o nazwie „Stare faktury”.
Folder był zsynchronizowany z chmurą Andrása. Zawierał wyciągi bankowe, projekty umów, faktury firmowe i zrzuty ekranu z rozmów z Noémi.
„Dlaczego robiłeś zrzuty ekranu?” – zapytałem.
„Na początku, bo jedna z wiadomości dotyczyła mnie”.
Bori otworzył laptopa.
Pojawiła się jedna z wiadomości Noémi.
„A co z pieniędzmi dziecka?”
Odpowiedź Andrása znajduje się poniżej.
„Są na wspólnym koncie. Mam do nich prawny dostęp. Zanim Judit zgłosi się do prawnika, pieniądze będą przekazane innej firmie i nie będzie w stanie udowodnić, gdzie się podziały”.
W innej wiadomości napisał:
„Dziewczyna i tak nie pójdzie na studia przez lata. Do tego czasu powiem, że to była zła inwestycja”.
Tekst rozmazał mi się przed oczami.
– Od jak dawna o tym wiesz?
– Dwa tygodnie.
– Dlaczego mi nie powiedziałeś?
