Odsunęła się.
Weszliśmy do jej małego salonu. Zdjęcia pokrywały każdą powierzchnię. Większość z nich przedstawiała ją z mężczyzną, którego uznałam za swojego chłopaka.
Weszliśmy do jej małego salonu.
Usiadłam obok niej na sofie i pokazałam jej prezent.
„Co to jest?” zapytała.
„Otwórz, a zobaczysz” – powiedziałam.
Jej ręce drżały, gdy go rozpakowywała. Na widok oprawionego wiersza podskoczyła.
„O mój Boże! Wydrukowałaś go?”
„Tak”.
„Ale pisownia…”
„Jest idealny” – odpowiedziałam.
Jej ręce drżały, gdy go rozpakowywała.
Spojrzała na mnie zdezorientowana. „Ale zrobiłam tyle błędów ortograficznych w tylu słowach”.
„Pani Danvers” – powiedziałam, biorąc ją za rękę. „Nie sprawdziłam tego. I nie zrobię. Bo nie wymaga korekty. Ortografia może nie jest idealna. Ale miłość jest. I to się liczy”.
Zaczęła płakać.
„Myślałam, że jest źle napisany. Spodziewałam się korekty”. „To najpiękniejszy tekst, jaki kiedykolwiek czytałam. Przez 20 lat nauczania nic mnie tak nie poruszyło”.
„Ale zrobiłam tyle błędów ortograficznych”.
Przycisnęła ramkę do piersi, a łzy spływały jej po twarzy.
„Dziękuję”, wyszeptała. „Bardzo dziękuję”.
„Czy mogę…”
„Czy czegoś pani potrzebuje, panno Pamelo?” dodała.
„Proszę bardzo.”
„Pojedzie pani ze mną do szpitala? Przekazać to mojemu mężowi?”
„Oczywiście.”
Skinęła głową. „Zadawał mi pytania o kurs. Chcę mu pokazać, że dobrze mi poszło. Zanim… zanim będzie za późno.”
Przycisnęła ramkę do piersi, a łzy spływały jej po twarzy.
„Więc nie traćmy ani chwili.”
***
Pojechaliśmy do szpitala. Pani Danvers przez całą drogę trzymała oprawiony wiersz na kolanach.
Kiedy dotarliśmy do pokoju jej męża, zatrzymała się przed drzwiami.
„Nie czuje się najlepiej. Ale wciąż tu jest. Wciąż słucha.”
Położyłam jej rękę na ramieniu. „Chodźmy.”
Jego ukochana leżała na szpitalnym łóżku, chuda i blada, ale przytomna.
Na widok pani Danvers jego twarz rozjaśniła się.
Pani Danvers przez całą drogę trzymała oprawiony wiersz na kolanach.
Podbiegła do niego i wzięła go za rękę.
„Przyniosłam ci coś, kochanie”.
Podała mu oprawiony wiersz.
„Napisałeś wiersz… dla mnie?” wyszeptał.
„Tak” – powiedziała drżącym głosem. „Bo chciałam ci dać coś pięknego, kochanie”.
Jej oczy napełniły się łzami. „Przeczytaj mi go” – poprosił. „Proszę”.
I tak zrobiła.
„Napisałeś wiersz… dla mnie?”
Czytała każdy wers, a jej głos załamywał się przy niektórych słowach. Kiedy doszła do „Nie jestem gotowa cię puścić”, była zdruzgotana.
Uścisnął jej dłoń. „Dalej, kochanie”.
Dokończyła wiersz, walcząc ze łzami.
„To najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek mi ktoś podarował” – powiedział jej mąż.
„Naprawdę?” – wykrzyknęła.
„Tak. Bo słyszę twój głos w każdym słowie. Czuję twoje serce. To lepsze niż jakikolwiek wiersz w jakiejkolwiek książce”.
Czytała każdy wers na głos, a jej głos załamywał się przy niektórych słowach.
Stałam w drzwiach, patrząc, jak się obejmują. Uświadomiłam sobie, że nigdy nie widziałam tyle miłości.
***
Pani Danvers zdała egzamin końcowy.
Kilka tygodni później przyszła na uroczystość wręczenia dyplomów w różowym szaliku, trzymając przy piersi oprawiony wiersz męża.
Kiedy wręczyłam jej dyplom, mocno mnie przytuliła.
„Dziękuję, że mnie nauczyłeś” – powiedziała. „Nie tylko tego, jak pisać, ale też tego, że nigdy nie jest za późno”.
Pani Danvers zdała egzamin końcowy.
„Nauczyłaś mnie więcej, niż ja kiedykolwiek nauczyłam ciebie, pani Danvers”.
Uśmiechnęła się. „Mój drogi mąż odszedł w zeszły wtorek. Cicho. Trzymając mnie za rękę”.
Serce mi pękło.
„Tak mi przykro”.
„Nie martw się” – powiedziała. „Trzymał ten wiersz na stoliku nocnym do samego końca. Codziennie na niego patrzył i się uśmiechał. Pielęgniarki mówiły, że nigdy nie widziały kogoś tak mocno kurczowo się czegoś trzymającego”. „Miał rację, że go kochał”.
„Mój były mąż odszedł w zeszły wtorek”.
„Myślę, że będę nadal przychodzić na zajęcia, nawet po ukończeniu szkoły” – dodała. „Uwielbiałam się uczyć. Chciałabym uczyć się więcej. A mój miły pan chciałby, żebym kontynuowała”.
Przytuliłam ją ponownie, tym razem mocniej.
„Możesz przychodzić na moje zajęcia w dowolnym momencie”.
Mogę być nauczycielką, ale pani Danvers nauczyła mnie czegoś o wiele głębszego: niektóre lekcje są pisane atramentem. Inne są pisane z miłością.
„Myślę, że będę nadal przychodzić na zajęcia”.
