— Dziś wychodzisz z mojego domu i już nie wracasz. Nie dziedziczysz tego domu, nie dziedziczysz wydawnictwa i nie zabierasz absolutnie niczego, co tu jest.
Rodrigo szybko wstał, z pośpiechem osoby, która zauważyła, że grunt zaczyna się otwierać pod jej stopami.
— Pani Meire, proszę, wypiła trochę za dużo, nie ma potrzeby robić z tego wielkiej sprawy.
Spojrzałem na niego z tym samym spokojem, z jakim zawsze negocjowałem kontrakty.
— Wyszłaś za mąż, wierząc, że Waleria odziedziczy to wszystko. Oszczędzę ci kłopotu. Ona niczego nie odziedziczy.
Valéria roześmiała się głośno, niemal szyderczo.
— Nie możesz tego zrobić.
— Patrz na mnie.
Nie czekałam na odpowiedź. Poszłam z Clarą u boku do swojego pokoju, zamknęłam drzwi i dopiero wtedy pozwoliłam łzom płynąć. Nie trwało to długo. Cztery minuty, może pięć. Wystarczająco, żeby wyrzucić z siebie to, co musiało wypłynąć. Potem umyłam twarz, zmieniłam koszulę i wróciłam do bycia kobietą, która to wszystko zbudowała.
Ernesto, chodź na górę. I przyprowadź też Juliana.
Julián Robles, mój księgowy, wciąż był na dole, blady i nie dotykał talerzyka z deserem. Kiedy weszli do pokoju, przyjęcie dobiegło końca. Był stolik, trzy osoby i decyzje, których nie dało się cofnąć.
