Goście przybyli w atmosferze drogich perfum i uprzejmych śmiechów. Victoria, była działaczka partyjna, przyzwyczajona do absolutnej kontroli nad wszystkim, witała wszystkich perfekcyjnie wyuczonymi frazami. Czułam się, jakbym oglądała sztukę teatralną.
„Anno, kochanie!”, podeszła do mnie sąsiadka, Jean. „Jak się czujesz? Wiesz, czy to chłopiec, czy dziewczynka?”
„Chłopiec” – odpowiedziałam, wdzięczna za chwilę szczerego ciepła. „Lekarz mówi, że wszystko wygląda dobrze”.
„Och, dzięki Bogu” – powiedziała, a potem zniżyła głos. „Wyglądasz blado, kochanie. Musisz odpocząć”.
Uśmiechnęłam się tylko i skinęłam głową, wciąż obserwując męża z drugiego końca sali. Stał już w kącie z przyjaciółmi, nalewając whisky. Widziałam, jak opróżnia pierwszą szklankę, potem drugą. Z każdym toastem za jego ojca zaciskał mi się węzeł napięcia w żołądku. Alkohol i Mark – połączenie, którego nauczyłam się bać bardziej niż czegokolwiek innego.
Przy stole siedziałam między teściową a żoną jednego z kolegów Marka. Mark siedział naprzeciwko, co pozwalało mu śledzić każdy mój ruch. Jego ciężkie spojrzenie sprawiało, że robiło mi się zimno na skórze. Wieczór był polem minowym, a ja próbowałam się po nim poruszać, nie wywołując eksplozji.
Rozmowa, jak to często bywało w tym towarzystwie, zeszła na przeszłość. Rozmawiali z głęboką nostalgią za prostszymi czasami, za „dobrymi starymi czasami”, kiedy relacje międzyludzkie były ważniejsze niż pieniądze. Słuchałem w milczeniu.
