Dwa lata później
Letnie słońce ogrzewało nasze nowe podwórko, oddalone o mile od powierzchownych, dusznych przedmieść Filadelfii.
Nie było wynajętych dmuchanych zamków. Nie było pastelowych różowych serpentyn. Nie było pięćdziesięcioosobowej listy gości, na której nie zależało mi, i nie było iluzji maskującej zepsucie.
To było po prostu nasze podwórko. Na drewnianym stole piknikowym leżało małe, krzywe ciasto czekoladowe upieczone przez Derricka. Trójka przyjaciół Rosie z przedszkola biegała po trawie, goniąc naszego nowego golden retrievera.
Rosie, teraz pełna życia, chaotyczna, idealnie zdrowa czterolatka, wdrapała się na ławkę piknikową. Miała na sobie pelerynę superbohaterki nałożoną na koszulkę. Wzięła głęboki oddech i zdmuchnęła cztery świece, a jej głośny, niepohamowany śmiech rozbrzmiał echem w bezpiecznej, cichej przestrzeni, którą dla niej zbudowaliśmy.
Natalie zgodziła się na ugodę, aby uniknąć procesu, który jeszcze bardziej by ją publicznie upokorzył. Odsiadywała siedem lat w więzieniu stanowym. Prestonowi udało się uzyskać pełną opiekę i przeprowadził się na drugi koniec kraju, wymazując Natalie z życia swoich dzieci.
Catherine i Donald, kompletnie zbankrutowani przez ogromne koszty obrony Natalie, zostali zmuszeni do sprzedaży rozległego domu na przedmieściach. Całkowicie odizolowani od Prestona i pozostałych wnuków, mieszkali w małym mieszkaniu, egzystując w gorzkiej, odizolowanej ciszy. Wybrali Złote Dziecko, a Złote Dziecko wciągnęło ich w otchłań.
Nie rozmawiałam z nimi od tamtego dnia na parkingu szpitalnym. Nie znałam nawet ich nowego adresu.
