Na urodzinach mojej siostrzenicy poprosiłam rodzinę, żeby pilnowali córki, podczas gdy ja będę się oddalać, żeby odebrać jej prezent. Kiedy wróciłam, córki już nie było. Moja siostra uśmiechnęła się złośliwie i powiedziała: „I tak by zepsuła imprezę. Ta dziewczyna powinna nauczyć się siedzieć cicho”. Panika ogarnęła mnie, gdy przeszukiwałam dom. Kiedy w końcu znalazłam córkę, cuchnęła tabletkami nasennymi i nie chciała się obudzić. Błagałam ich, żeby zadzwonili pod 911 – ale moja siostra wybuchła, rozbijając mi głowę butelką wina, żeby mnie uciszyć. To, co się potem wydarzyło, wprawiło wszystkich w absolutny szok.

„Emma, ​​wpadliśmy w panikę…”

Donald zaczął.

„Jeśli spłonie w więzieniu, spłoniesz razem z nią” – powiedziałam gładko, przerywając mu. „Nigdy do mnie nie dzwoń. Nigdy nie zbliżaj się do mojego domu. Jeśli kiedykolwiek jeszcze zobaczę któregoś z was, złożę wniosek o nakaz sądowy i doprowadzę do aresztowania za współudział w usiłowaniu zabójstwa”.

Catherine sapnęła, zataczając się do tyłu, jakbym ją uderzyła.

Odwróciłam się do nich plecami. Otworzyłam drzwi samochodu i mocno zapięłam Rosie, całując ją w ciepłe czoło.

Wsiadłam na miejsce pasażera. Derrick usiadł za kierownicą. Wrzucił bieg i przyspieszył, agresywnie wyprzedzając moich rodziców, zostawiając ich samych w toksycznych spalinach na parkingu szpitalnym.

Gdy wjechaliśmy na autostradę, w mojej torebce zawibrował telefon. To było powiadomienie e-mail z biura prokuratora okręgowego potwierdzające, że wielka ława przysięgłych oficjalnie oskarżyła Natalie o wszystkie przestępstwa.

Sięgnęłam do torby, wyciągnęłam telefon, weszłam w ustawienia i trwale zmieniłam numer telefonu.

Część 6: Cisza w sam raz