Moja siostra oznajmiła: „Wasze dzieci nie są wystarczająco ważne dla urodzin mojej córki”, a ja zobaczyłam, jak ich oczy napełniają się łzami. Cała rodzina ją słyszała, ale nikt jej nie poprawił. Milczałam, zbolała z powodu moich dzieci, nie błagając nikogo, żeby dał im miejsce. Mój mąż spojrzał na rodzinę, a potem na nasze dzieci, a jego twarz stała się lodowata. Bez ostrzeżenia wyciągnął telefon i wypowiedział jedno zdanie. Wszystkie uśmiechy zniknęły, zanim zdążył skończyć.