— Co powiedziałeś?
— Powiedziałem: nie.
— Są tu dzieci!
— Moje dzieci też były w twoim salonie, kiedy powiedziałeś im, że nie są częścią rodzinnej wycieczki.
— To nie ma teraz znaczenia!
— Dla nich miało.
Usłyszałem w tle płacz najmłodszej córki Pawła, podniesiony głos Moniki i kogoś mówiącego po angielsku, że goście muszą opuścić hol, jeżeli nie dokonają płatności.
Ojciec obniżył głos.
— Michał, hotel żąda ponad jedenastu tysięcy euro za dwa pokoje i wyżywienie. Paweł mówi, że jeśli podasz kartę, wszystko da się naprawić.
— Paweł próbował zapłacić moją starą kartą bez mojej zgody. Bank zablokował transakcje.
— Próbował wykorzystać konto rodzinne.
— To nie było konto rodzinne. Należało do mnie.
— Od lat płaciłeś z niego za wspólne wyjazdy!
— Dobrowolnie. To nie znaczy, że Paweł miał prawo wykraść dane mojej karty.
Ojciec prychnął.
— Wykraść? Nie przesadzaj. Karta leżała w moim biurku.
— Zostawiłem ją tam na wypadek, gdybyś potrzebował lekarstw albo pomocy w nagłej sytuacji. Nie po to, żeby Paweł fundował sobie luksusowe wakacje.
Nagle usłyszałem głos brata.
— Daj mi telefon!
Po chwili Paweł syknął do słuchawki:
— Posłuchaj mnie, idioto. Zrobisz przelew teraz, a po powrocie się rozliczymy.
— Tak jak rozliczyłeś ostatnią pożyczkę?
— Nie czas na żarty!
— Nie żartuję.
— Przecież masz pieniądze. Ojciec mówił, że dostałeś premię.
Zamknąłem oczy.
A więc ojciec opowiadał mu nawet o moich zarobkach.
— Moje pieniądze nie należą do ciebie.
— Myślisz, że jesteś bohaterem, bo zabrałeś dzieci na jakieś wyspy? — warknął. — Widziałem zdjęcia, które Kuba wysłał Zosi. Łódka, wieloryby, domek nad oceanem. Chciałeś nas upokorzyć.
— Zarezerwowałem tę podróż, zanim wyrzuciliście nas z waszego wyjazdu.
— Kłamiesz.
— Mam potwierdzenia z datami.
— To dlaczego nic nie powiedziałeś?
— Bo nie muszę zdawać ci raportu z życia moich dzieci.
Paweł zaczął oddychać ciężko.
— Jeżeli nam nie pomożesz, dzieci będą spały na lotnisku.
— Dzieciom pomogę. Wam nie opłacę wakacji.
— Co to ma znaczyć?
— Zarezerwuję im i dziadkowi jeden nocleg w zwykłym hotelu przy lotnisku oraz najbliższy rozsądny lot powrotny do Polski. Zapłacę bezpośrednio. Ty i Monika możecie użyć własnych środków.
— Nie możesz rozdzielić rodziny!
— Ty zrobiłeś to pierwszy.
Rozłączył się.
Pięć minut później zadzwoniła Zosia.
Nie wiedziałem nawet, że ma mój numer.
— Wujku? — Jej głos drżał. — Przepraszam.
— Nie masz za co przepraszać.
— Tata powiedział dziadkowi, że nie chcemy jechać z Kubą i Leną. Ale to nieprawda. Myślałam, że oni sami nie chcieli z nami lecieć.
— Domyśliłem się.
— Tata kazał nam milczeć. Powiedział, że jak coś powiemy, to przez nas nie będzie wakacji.
W tle słyszałem hałas terminalu i płacz dziecka.
— Jesteście w hotelu czy na lotnisku?
— Wróciliśmy na lotnisko. Pan z hotelu powiedział, że rezerwacja była tylko wstępna i nigdy nie została opłacona.
— Macie coś do jedzenia?
— Dziadek kupił nam wodę. Ale jego karta też została odrzucona.
To zdanie zaniepokoiło mnie bardziej niż wszystko inne.
Ojciec nie był bogaty, ale miał oszczędności. Przez czterdzieści lat pracował jako inżynier, posiadał dom bez kredytu i zawsze trzymał na koncie zapas pieniędzy.
— Zosiu, daj mi dziadka.
Po chwili odezwał się ojciec, tym razem znacznie ciszej.
— Co jeszcze?
— Dlaczego twoja karta nie działa?
— Bank ma jakiś błąd.
— Sprawdzałeś saldo?
— Paweł mówił, że aplikacja czasem źle pokazuje.
— Tato, otwórz ją teraz.
— Nie będziesz mi mówił…
— Otwórz aplikację.
Usłyszałem szelest, stukanie palców i kilka niezrozumiałych przekleństw.
Potem ciszę.
Długą, ciężką ciszę.
— Ile masz na koncie? — zapytałem.
Ojciec nie odpowiedział.
— Tato.
— Dwa tysiące siedemset czterdzieści złotych.
Poczułem ucisk w żołądku.
Wiedziałem, że trzy miesiące wcześniej miał ponad dziewięćdziesiąt tysięcy oszczędności.
— Pokaż historię przelewów.
— Nie ma zasięgu.
— Skoro ze mną rozmawiasz, masz zasięg.
Ojciec zaczął przewijać ekran.
— Jest kilka przelewów… do jakiejś spółki. „PN Development”. Po piętnaście, dwadzieścia tysięcy.
To były inicjały Pawła.
— Ile przelewów?
— Cztery.
— Autoryzowałeś je?
— Paweł powiedział, że otwiera rachunek inwestycyjny. Że pieniądze będą bezpieczniejsze niż w banku. Dałem mu dostęp, żeby wszystko ustawił.
— Dałeś mu hasło?
— Jest moim synem!
Nie odpowiedziałem od razu.
Jeszcze godzinę wcześniej ojciec wymagał, żebym zapłacił za wakacje człowieka, który najwyraźniej wyczyścił mu konto. Nadal bronił Pawła, bo przyznanie prawdy oznaczałoby przyznanie, że przez całe życie ufał niewłaściwemu synowi.
— Gdzie jest Paweł? — zapytałem.
— Poszedł porozmawiać z pracownikiem linii lotniczych.
— Nie pozwól mu dotykać twojego telefonu ani dokumentów. Zmień hasło do bankowości. Teraz.
— Michał…
— Tato, to nie jest prośba.
Pierwszy raz w życiu mnie posłuchał.
Zarezerwowałem trzy pokoje w skromnym hotelu przy lotnisku. Jeden dla ojca, jeden dla dzieci Pawła, jeden dla Pawła i Moniki, ale za ostatni mieli zapłacić sami. Wysłałem również środki Zosi na jedzenie dla całej trójki.
Następnie znalazłem lot powrotny następnego popołudnia.
Kiedy ojciec dowiedział się, że nie zamierzam opłacić im dalszego pobytu, próbował protestować.
— Dzieci czekały na te wakacje cały rok.
— Wiem. Dlatego nie będę udawał, że kilka dni w hotelu rozwiąże problem. Trzeba wyjaśnić, co Paweł zrobił z twoimi pieniędzmi.
— Może je zainwestował.
— W takim razie bez trudu pokaże umowy.
Nie pokazał.
