Brak krwi oznaczał pytania. Mroczne, niebezpieczne pytania. Pytania, które mogły całkowicie unieważnić małżeństwa królewskie, zburzyć kruche sojusze międzynarodowe i pozbawić legitymacji całe linie spadkobierców.
Ale oglądanie prześcieradeł było jedynie prymitywnym, podstawowym narzędziem inwazyjnej machiny państwa. Oficjalne położne były wysyłane jako standardowa procedura państwowa – nie jako wyjątek, ale jako reguła – w celu przeprowadzenia wysoce inwazyjnego badania fizykalnego młodej panny młodej. Ich zadaniem było sprawdzenie stanu błony dziewiczej jako wiążącej czynności medyczno-prawnej.
A gdy same oględziny fizyczne nie wystarczały, do akcji wkraczali uczeni lekarze, oferując jeszcze bardziej skomplikowane i przerażające metody dowodowe.
Niccolò Falcucci, szanowany włoski lekarz z XV wieku, opisał w swoim opublikowanym dziele „Sermones Medicales” specyficzny test. Młodą kobietę dosłownie okadzano duszącym dymem węglowym. Według ówczesnej medycyny, jeśli czuła zapach cuchnącego dymu unoszącego się przez nos i usta, jej ciało było „otwarte” – co oznaczało, że nie była dziewicą. Jeśli nie czuła zapachu, była nietknięta.
Nie był to jakiś dziki, wiejski przesąd praktykowany przez wiedźmy w cieniu lasu. Była to szeroko rozpowszechniona, uznana wiedza medyczna, spisana przez powszechnie rozpoznawalnego, elitarnego lekarza i aktywnie wykorzystywana w najwyższych kontekstach prawnych i dynastycznych w całej Europie.
Jeśli średniowieczną położną zastąpimy współczesnym technikiem laboratoryjnym, śpiewającego biskupa zastąpimy milczącym notariuszem, a wielkie łoże państwowe zastąpimy sterylną kliniką medyczną, podstawowa struktura będzie dokładnie taka sama jak „test dziewictwa”, który nadal jest tragicznie praktykowany w różnych częściach świata.
Mechanizm przetrwał wieki, ponieważ zimna logika, która za nim stoi, nigdy nie umarła: ciało kobiety jest traktowane jako dowód państwowy. A dowód należy wyłącznie do instytucji.
Prawie żadna z tych młodych panien młodych nie pozostawiła pisemnego świadectwa o tym, czego naprawdę doświadczyły za tymi ciężkimi zasłonami. Mamy obszerne kodeksy prawne. Mamy niekończące się, suche depesze dyplomatyczne. Mamy dziwaczne podręczniki lekarskie. Ale same dziewczęta pozostają niemal całkowicie milczące pomimo wieków drobiazgowych zapisów historycznych.
Jednak pewnej niezwykłej kobiecie udało się przełamać tę ciszę. Wypowiedziała się częściowo, dziesiątki lat po traumie, i nie mówiła kwiecistymi słowami o tym, co czuła w sercu, lecz brutalnymi, klinicznymi słowami o tym, co system zrobił z jej ciałem.
Nazywała się Margaret Beaufort.
W wieku zaledwie dwunastu lat wyszła za mąż za Edmunda Tudora, dorosłego mężczyznę w wieku dwudziestu pięciu lat. Edmund był nie tylko jej mężem, ale i prawnym opiekunem. Sprawował nad nią lukratywną opiekę.
Jak podają Oxford Dictionary of National Biography , w dogłębnie udokumentowanym wpisie autorstwa Michaela K. Jonesa i Malcolma G. Underwooda, Edmund Tudor natychmiast wymusił zawarcie małżeństwa, całkowicie ignorując przyjęte wówczas normy społeczne, które stanowczo zalecały czekanie, aż dziewczyna będzie starsza.
Jego motyw był wyłącznie i bezwzględnie finansowy.
Gdyby młoda Małgorzata zmarła bezdzietnie, jej rozległe, bogate ziemie natychmiast przeszłyby w ręce pozostałych spadkobierców jej rodziny, a nie w jego ręce. Gdyby jednak urodziła dziecko, miałoby ono zagwarantowane dożywotnie prawo do jej rozległych posiadłości.
Margaret zaszła w ciążę i urodziła w wieku trzynastu lat. Straszliwy, bolesny poród niemal zabił małą dziewczynkę. Fizyczne uszkodzenia jej nastoletniego ciała były tak poważne, że nigdy więcej nie poczęła dziecka, pomimo dwóch kolejnych małżeństw, które trwały kilka dekad.
Kiedy później opisała traumatyczne doświadczenie z tego wczesnego okresu ciąży, jej słowa zostały zapisane przez Jones i Underwood. Podsumowała całe swoje fizyczne zniszczenie jednym, druzgocącym zdaniem.
To ją rozpieściło. To ją zniszczyło.
Ale właśnie tutaj tragedia Małgorzaty Beaufort ulega transformacji. Staje się kimś znacznie więcej niż bierną ofiarą okrutnej epoki. Pięćdziesiąt długich lat później, gdy była już silną, zahartowaną starszą kobietą, jej dziewięcioletnia wnuczka – również o imieniu Małgorzata – została obiecana królowi Szkocji Jakubowi IV, zaprawionemu w bojach trzydziestolatkowi.
Starsza kobieta wściekle interweniowała.
