Z zewnątrz dobiegł głęboki dźwięk, coraz głośniejszy. Na początku słychać było odgłosy dalekiego ruchu ulicznego. Potem okna zaczęły wibrować.
Doña Mercedes chwyciła się za pierś.
Pracownicy rzucili się do okien.
Nad ogrodem rezydencji zniżały lot dwa czarne helikoptery, wzbijając kurz, kwiaty i obrusy ze stolików na zewnątrz.
Renata gwałtownie wstała.
Sebastián cofnął się.
A Lucía, wciąż trzymając pierścionek, zrozumiała, że mężczyzna, który
Wysłał ją do pomocy w domu i właśnie miał odkryć, że od trzech lat jest żonaty z dziedziczką najpotężniejszej rodziny, jaką kiedykolwiek odważył się urazić.
CZĘŚĆ 2
Hałas wirników helikoptera wstrząsnął całym domem.
Białe płatki kwiatów fruwały po ogrodzie, jakby ktoś przerwał wesele. Ochroniarze Sebastiána próbowali się zbliżyć, ale sześciu mężczyzn ubranych na czarno wyskoczyło z pierwszego helikoptera i zajęło pozycje bez pytania o pozwolenie.
Dowódca wszedł do holu, całkowicie ignorując Sebastiána i zatrzymując się przed Lucíą.
„Panno Aranda, pani ojciec prosi o natychmiastowy powrót do kompleksu Santa Fe”.
Renata otworzyła usta.
„Pani ojciec?”
Lucía nie odpowiedziała. Weszła po schodach, nie oglądając się za siebie.
W głównej sypialni wszystko było tak, jak zostawił to Sebastián przed wyjazdem do Europy. Jego garnitury wisiały kolorami. Jego zegarki były czyste. Jego perfumy ułożone. Jej życie nietknięte, otoczone opieką kobiety, którą właśnie zamieniła w służącą.
Lucía zdjęła suknię w kolorze kości słoniowej i włożyła czarne spodnie, jedwabną bluzkę i ciemną marynarkę. Schowała pierścionek do małej torebki.
Nie z miłości.
Na dowód.
Kiedy zeszła na dół, Sebastián był blady. Renata nie wyglądała już jak królowa. Doña Mercedes płakała, siedząc w fotelu.
„Lucío, moje dziecko” – powiedziała starsza kobieta – „możemy porozmawiać?”.
„Nie jestem jej córką” – odpowiedziała Lucía. „Córki nie chowają się, gdy są upokarzane”.
Sebastián próbował odzyskać panowanie nad sobą.
„To absurd. Nieważne, jak masz na nazwisko. Nadal jesteś moją żoną”.
„Którą?” – zapytała.
Renata zacisnęła usta.
„Sebastián, powiedz coś. To wymyka się spod kontroli”.
Lucia zeszła z ostatniego stopnia.
„Nazywam się Lucía Aranda Salvatierra”. Mój ojciec to Alejandro Aranda, założyciel Aranda Aerospace Systems. Moja matka zarządza działem finansowym grupy. Jestem najstarszym spadkobiercą i większościowym udziałowcem.
Cisza była ogłuszająca.
Grupo Ibarra opierała się na czterech kontraktach powiązanych z Arandą: systemy logistyczne, transport dla kadry kierowniczej, technologie bezpieczeństwa i powiązania z prywatnymi funduszami. Sebastián nie zbudował swojego imperium sam.
Lucia po cichu zapoznała go z odpowiednimi ludźmi.
Lucia nie zamykała drzwi.
Lucia posprzątała bałagan, zanim wybuchł skandal.
Sebastián pokręcił głową.
„To niemożliwe. Nigdy…”
„Nigdy nie chciałem wiedzieć, czy kochasz mnie za moje pieniądze”.
Zrobił krok w jej stronę.
„Lucía, nie wiedziałam”.
„Dokładnie. Nie wiedziałaś, bo nigdy nie pytałaś. Wystarczyło ci, że wierzyłaś, że jestem użyteczna”.
Doña Mercedes wybuchnęła płaczem.
„Mówiłam mu, żeby tego nie robił”.
Luía spojrzała na nią.
Ale go nie powstrzymała.
Kobieta spuściła głowę.
Sebastián próbował wziąć ją za rękę.
Dowódca natychmiast się poruszył.
Luía uniosła palec i wszyscy się zatrzymali.
