Nie odwrócił się. „Zarezerwowałem lot do Oregonu na przyszły tydzień”.
Serce mi stanęło. „Oregon? Dlaczego?”
„Kupiłem tam domek letniskowy lata temu” – powiedział spokojnie. „Zachowywałem to na emeryturę. Myślałem… może pewnego dnia tam pojedziemy i w końcu przestaniemy się nienawidzić”.
„Zabierz mnie ze sobą” – błagałem. „Proszę. Możemy zacząć od nowa. Koniec z kłamstwami”.
W końcu na mnie spojrzał. Jego oczy były suche, zmęczone i niewiarygodnie stare.
„Zacząć od nowa?” Pokręcił głową. „Susan, spójrz na nas. Zabiłem twoje nienarodzone dziecko, żeby ratować reputację, która i tak była kłamstwem. Pozwoliłaś mi wychowywać syna innego mężczyzny przez trzy dekady. Nie ma od tego początku. Fundamenty są zmurszałe”.
„A co z ostatnimi trzydziestoma latami?” – zapytałem, a łzy spływały mi po twarzy. „Czy nie mieliśmy chwil? Czy nie było miłości?”
„Była” – przyznał cicho. „I to jest w tym wszystkim tragedia. Miłość była prawdziwa, ale ludzie, którzy ją czuli, byli fałszywi”.
Zgasił papierosa o balustradę. „Wyjeżdżam we wtorek. Rozmawiałam z prawnikiem. Możesz zatrzymać dom. Zatrzymaj emeryturę. Nie chcę nic z tego.”
„Nie chcę pieniędzy. Chcę mojego męża.”
„Straciłaś go” – powiedział Michael, mijając mnie w stronę szklanych drzwi. „Straciłaś go tej nocy, kiedy wsiadłaś do samochodu Marka. Po prostu nie zdałaś sobie z tego sprawy aż do teraz.”
