„Tak, Pani Idealna Matko, rozumiem”.
Kilka osób roześmiało się zawstydzonych. Camille wymusiła uśmiech, po czym wróciła do gości. A jednak coś w niej czuła. Tępy niepokój. Słyszała rozmowy, ale jej myśli wciąż krążyły wokół schodów. Minęło pięć minut, potem dziesięć, potem dwadzieścia. Gabriel już nie płakał,
Ale Sandrine nie schodziła na dół. Camille poczuła, jak sztywnieje jej kark. Wyszła z tarasu, nie mówiąc nikomu.
Na schodach cisza wydawała się nienaturalna. Im dalej szła, tym wyraźniej słyszała głos Sandrine dochodzący zza uchylonych drzwi sypialni.
„Proszę bardzo, mój mały książę. Pij dobrze. Ciocia Sandrine przygotowała dla ciebie mały sekret. Dzięki temu mama przestanie myśleć, że wszystko przychodzi jej łatwo”.
Camille otworzyła drzwi. Sandrine stała przy łóżeczku z Gabrielem na rękach, z prawie pustą butelką w dłoni. Przez chwilę widok wydawał się zwyczajny. Potem Camille zobaczyła usta swojego dziecka. Nie były już różowe. Robiły się sine. Jego twarz była blada, powieki ciężkie, a mała klatka piersiowa unosiła się zbyt szybko.
„Daj mi go”.
Sandrine cofnęła się o krok.
„Spokojnie, karmię go”.
Camille wyrwała go z jej objęć. Gabriel leżał bezwładnie na jej plecach. Nie spał. Osłabł. Jego oddech był lekko nierówny, a z kącika ust sączyła się kropla mleka.
„Co mu dałaś?”
Sandrine się roześmiała. Nie był to śmiech zawstydzony. Prawdziwy, niemal radosny śmiech, który zmroził cały pokój.
„Powinnaś zobaczyć swoją minę.”
„Sandrine, co mu dałaś?”
„Och, w porządku. Dodałam mu trochę do mleka. Nic groźnego. Tylko tyle, żeby cię trochę przygnębić.”
Camille poczuła, jak ziemia znika jej spod stóp.
„Antoine!”
Wrzasnęła tak głośno, że jej imię rozbrzmiało echem w domu niczym syrena. Na dole głosy ucichły.
Sandrine przewróciła oczami.
„Żartujesz, Camille.” Naprawdę nie można lekceważyć takich rzeczy.
„Żart? On sinieje!”
„Dokładnie, to dramatyczne. Zupełnie jak ty.”
Kroki Antoine’a dudniły na schodach. Wszedł do pokoju, a za nim Monique, Gérard, Maxime i trójka spanikowanych gości. Antoine nie zadawał zbędnych pytań. Podniósł Gabriela, sprawdził jego oddech, puls, kolor ust. Jego twarz stwardniała w sposób, jakiego Camille nigdy wcześniej nie widziała.
„Zadzwoń pod 911. Natychmiast”.
Jeden z kolegów Antoine’a już wyjął telefon. Camille trzęsła się tak bardzo, że ledwo trzymała się na nogach. Powtarzała:
„Wsypała mu coś do butelki. Powiedziała tak. Powiedziała to przy mnie”.
Monique zrobiła krok naprzód, zaciskając usta.
„Camille, nie rób scen”. Sandrine nigdy nie chciałaby mu zrobić krzywdy.
„Mamo, spójrz na niego!”
