„Młode matki panikują bez powodu” – dodał Gérard. „Niemowlęta ulewają, zmieniają kolor, to się zdarza”.
Antoine spojrzał na niego. Jego głos pozostał niski, ale wszyscy ucichli.
„Wynoś się z tego pokoju”.
„Nie będziesz nam wydawał rozkazów w domu swojej żony” – warknął Gérard.
„Wydaję ci rozkaz, ponieważ niemowlę ma niewydolność oddechową, a ty chronisz osobę, która właśnie przyznała się do podania mu substancji”.
Sandrine zbladła po raz pierwszy.
„Daj spokój, Generale. Nie użyłam cyjanku. To był tylko syrop z ipekakuany. Sprawdziłam w internecie; nie jest niebezpieczny, jeśli użyjesz odpowiedniej dawki”.
Camille zakryła usta dłonią. Syrop z ipekakuany. Środek wymiotny. Czegoś, czego nie podaje się niemowlęciu. Zachwiała się, ale Antoine złapał ją jedną ręką, trzymając Gabriela mocno.
„Celowo podałaś środek wymiotny 3-miesięcznemu dziecku” – powiedział.
„Żeby to wypluł, żeby Camille przestała udawać idealną matkę przed wszystkimi!”
Słowa uderzyły jak nóż. Nikt się nie roześmiał. Nawet Maxime zdawał się nie móc oddychać. Na dole, w korytarzu, tłoczyli się goście. Jeden z nich, lekarz wojskowy, podszedł i pomógł Antoine’owi ułożyć Gabriela w oczekiwaniu na ratowników medycznych. Niemowlę nagle zwymiotowało – niewielka, biaława wydzielina rozprysła się na pajacyku. Camille wydała zwierzęcy okrzyk. Monique próbowała złapać ją za ramię.
„Nie straszcie nikogo, dobrze?”
Camille odsunęła się.
„Nie dotykajcie mnie”.
Gdy karetka się zbliżała, Antoine przez 40 sekund dzwonił do punktu ochrony bazy, a potem do żandarmerii. Jego oficjalna rezydencja nie była zwykłym domem. Zewnętrzne punkty dostępu – wejście, główny korytarz i podest – były wyposażone w kamery i mikrofony, oznaczone i znane mieszkańcom ze względu na jego obowiązki. Ponieważ drzwi sypialni były otwarte, kamera lądowania uchwyciła przybycie Sandrine z butelką w dłoni, jej słowa, wyznanie, śmiech i próby zbagatelizowania wszystkiego przez Monique i Gérarda.
Kiedy przybyli strażacy, natychmiast zajęli się Gabrielem. Jego tętno było niestabilne, był odwodniony, a oddech zbyt szybki. Camille wsiadła do karetki, mocno ściskając palce wokół małej stopy syna. Ledwo widziała wjazdy żandarmerii na podjazd. Słyszała jedynie krzyki Sandrine z…
Perron:
„Camille, powiedz im, że to był żart! Powiedz im!”
Ale Camille nie patrzyła już na siostrę. Patrzyła na Gabriela, jej dziecko podłączone do czujników, jej dziecko, które nic złego nie zrobiło, jej dziecko użyte jako broń w wojnie zazdrości, której on nawet nie rozumiał.
W szpitalu André-Mignot w Wersalu lekarze potwierdzili najgorsze obawy Camille. Gabriel zażył środek wymiotny, który może wywołać gwałtowne wymioty, odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe i poważne problemy z sercem u niemowlęcia. Musiał być monitorowany godzinami. Przez osiem godzin Camille siedziała przy łóżku, nie mogąc jeść ani płakać. Antoine był obok niej, sztywny jak deska, ale jego czerwone oczy zdradzały strach. O 23:47 pediatra w końcu poinformował ich, że stan Gabriela jest stabilny i że nie ma żadnych natychmiastowych skutków ubocznych.
Camille osunęła się na Antoine’a. Przytulił ją bez słowa, a ta cisza zawierała w sobie więcej miłości, niż jakiekolwiek słowa mogłyby zostać wypowiedziane.
Podczas gdy Gabriel dochodził do siebie, śledztwo posuwało się szybko. W torbie Sandrine policja znalazła butelkę ipekakuany, kupioną na zagranicznej stronie internetowej. Na jego telefonie Maxime zgodził się przekazywać wiadomości. Przez trzy tygodnie Sandrine pisała, że zamierza „zrzucić Camille z piedestału”. Szukała haseł „zagrożenie dla dziecka wywołujące mdłości”, „dawka wywołująca wymioty bez zabijania”, „jak sprawić, żeby wyglądało, że matka nie pilnuje swojego dziecka”. Napisała nawet do Maxime:
„Jeśli jej dziecko zacznie krzyczeć przy wszystkich, Pani Idealna w końcu wyjdzie na niekompetentną”.
Maxime, bardziej tchórzliwy niż współwinny, odpowiedział zawstydzonymi emotikonami, a następnie zdaniem o dużym znaczeniu:
„Uważaj, to dziecko”.
Sandrine odpisała:
„Dokładnie. Im bardziej krucha, tym bardziej będzie panikować”.
Kiedy Camille usłyszała te słowa na komisariacie dwa dni później, miała ochotę zwymiotować. Nie tylko z powodu Sandrine, ale także z powodu jej rodziców. Monique i Gérard najpierw twierdzili, że Camille przesadza, potem, że Sandrine jest pijana, a następnie, że substancja mogła być wcześniej w butelce dla niemowląt. Nagranie ich zdruzgotało. Monique mówiła gościom, żeby „nie dzwonili po pogotowie dla żartu”, Gérard oskarżał Camille o chęć „upokorzenia jej siostry”, a Sandrine śmiała się, podczas gdy Gabriel siniał.
