Zaparkowałem w podziemnym garażu dla kadry kierowniczej, na miejscu oznaczonym A. Vance – Prezes.
Zaniosłem Lily na górę do mojego biura. Był to narożny apartament na 40. piętrze z widokiem na panoramę miasta. Był elegancki, nowoczesny i cichy. Położyłem Lily na pluszowej białej sofie w salonie i przykryłem ją kaszmirowym kocem.
Potem usiadłem przy biurku i odblokowałem swój bezpieczny terminal.
„Marcus” – powiedziałem do interkomu.
Mój dyrektor operacyjny, Marcus, odpowiedział natychmiast, mimo że była niedziela. „Tak, pani Vance?”
„Przejęcie Vanguard” – powiedziałem. „Czy dokumenty są już gotowe?”
„Tak, proszę pani. Gotowe do podpisu jutro rano o
9:00 rano w ich biurach”.
„Zmiana planów” – powiedziałem. „Włącz klauzulę audytu dochodzeniowego. Teraz. Chcę dogłębnie przeanalizować ich finanse, a konkretnie konta uznaniowe kadry kierowniczej. I chcę to zrobić do 8:00 rano”.
„Proszę pani? Przeprowadziliśmy już due diligence. Wyglądało… akceptowalnie”.
„Przyjrzyj się uważniej” – poleciłem. „Szukaj wydatków osobistych ukrytych pod logistyką biznesową. Szukaj przelewów zagranicznych. Elena Vance nie jest po prostu niekompetentna, Marcus. Jest chciwa. Znajdź kradzież”.
Spędziłem noc w biurze. Nie spałem. Patrzyłem, jak napływają liczby, gdy mój zespół księgowości śledczej – najlepszy w branży – cyfrowo rozbierał firmę mojej siostry na części.
O 3:00 nad ranem zapaliła się czerwona lampka.
Był głęboko ukryty w płatnościach dla dostawców. Firma-fiszka o nazwie „Luxe Logistics” z siedzibą na Kajmanach. Vanguard płacił im 50 000 dolarów miesięcznie za „konsulting”.
Namierzyłam właściciela. To nie była firma konsultingowa. To była spółka holdingowa, która spłacała kredyt hipoteczny za penthouse w Miami i leasing Porsche.
Elena zdefraudowała prawie 1,2 miliona dolarów z własnej firmy w ciągu trzech lat. Nie tylko ponosiła porażki; kradła z podatków od wynagrodzeń swoich pracowników, żeby sfinansować wizerunek sukcesu, który wciskała mi w twarz.
O 6:00 rano zadzwonił mój telefon. To był SMS od mojej mamy.
Beatrice: Powinnaś się wstydzić. Wychodzisz w ten sposób. Elena płacze. Mówi, że zepsułaś jej atmosferę przed wielkim dniem. Nie zawracaj sobie głowy jutrzejszą kolacją.
Napisałam odpowiedź: Nie będzie mnie na kolacji. Ale zobaczymy się w biurze.
Beatrice: Trzymaj się z daleka od jej biura! Tylko ją zawstydzisz swoją zazdrosną postawą.
Odłożyłam słuchawkę.
„Marcus” – zawołałam. „Przygotuj samochód. I zadzwoń do działu prawnego. Jedziemy do Vanguard”.
„Czy mam przynieść umowy o pracę obecnego kierownictwa?” – zapytał Marcus.
„Nie” – odparłam, wstając i wygładzając spódnicę. „Przynieś dokumenty wypowiedzenia. I zadzwoń do prokuratury okręgowej. Powiedz im, że mamy sprawę o oszustwo, którą można zapakować w kokardę”.
Podeszłam do lustra. Zdjęłam zmechacony sweter z second-handu. Otworzyłam szafę w biurze, w której trzymałam swoje prawdziwe ubrania.
Włożyłam czarny garnitur Armaniego, ostry jak brzytwa. Wbiłam diamentowe kolczyki. Związałam włosy w ciasny, surowy kok.
Prosta siostra zniknęła. Przybył Tytan.
Rozdział 4: Upadek Złotego Dziecka
Sala konferencyjna w Vanguard Marketing miała przeszklone ściany, zaprojektowane tak, by budzić respekt. Elena siedziała na czele stołu, wyglądając jak królowa. Oczywiście byli tam moi rodzice. Mark miał na sobie swój najlepszy garnitur, a Beatrice zajmowała się układaniem kwiatów.
Czekali na „Pana Sterling”, pseudonim, którego używał mój zespół ds. przejęć podczas negocjacji. Nie mieli pojęcia, że Titan Group należy do kobiety, a co dopiero do mnie.
Punkt o 9:00 rano otworzyły się drzwi windy.
Szedłem korytarzem, otoczony Marcusem, dwoma prawnikami korporacyjnymi i czterema rosłymi ochroniarzami. Stukot moich obcasów o marmurową podłogę był rytmiczny, władczy, przerażający.
Pchnąłem szklane drzwi sali konferencyjnej.
