Podczas wielkanocnego obiadu moja siostra zepchnęła moją córkę ze „swojego” krzesła. „Ty parszywy pasożycie – brudzisz mi krzesło!” – warknęła. Moi rodzice nawet nie zareagowali, tylko namawiali wszystkich, żeby „jeść, póki gorące”, udając, że nic się nie stało. Myśleli, że mogą to zignorować. Aż w końcu cicho wzięłam córkę za rękę, wyszłam… i krzyknęłam: „Zwolnić Elenę”.

Elena spojrzała w górę, z szerokim, sztucznym uśmiechem przyklejonym do twarzy. „Ach, ty chyba…”

Głos zamarł jej w gardle.

Moi rodzice odwrócili się. Markowi dosłownie opadła szczęka.

„Aria?” – wykrztusiła Elena. Potem jej twarz poczerwieniała z wściekłości. „Co ty tu robisz? Ochrona! Kto ją wpuścił?”

„Mówiłam ci, żebyś nie przychodziła!” – krzyknęła Beatrice, wstając. „Ty zazdrosna mała – wynoś się! Niszczysz chwilę Eleny!”

Nie zatrzymałam się. Podeszłam prosto do szczytu stołu.

„Zejdź mi z krzesła, Eleno” – powiedziałam.

„Słucham?” Elena zaśmiała się nerwowo, patrząc na moich prawników. „Czy to jakiś żart? Kim są ci ludzie?”

Marcus zrobił krok naprzód. „Pani Vance” – powiedział, zwracając się do Eleny. „Pozwól, że przedstawię założycielkę i prezes Titan Group. Pani nabywcę. Arię Vance”.

Zapadła absolutna cisza. To była próżnia, która wysysała powietrze z pokoju.

Elena spojrzała na Marcusa. Potem na mnie. A potem na logo Titan na dokumentach, które Marcus położył na stole.

„Nie” – wyszeptała. „To niemożliwe. Ty… ty jeździsz Hondą. Jesteś spłukana”.

„Jestem oszczędna” – poprawiłam ją. „To różnica. I na pewno nie jestem spłukana. W przeciwieństwie do ciebie”.

Rzuciłam na stół niebieską teczkę. Przesunęła się po wypolerowanym drewnie i zatrzymała tuż przed Markiem.

„Otwórz, tato” – powiedziałam.

Drżące ręce Marka otworzyły teczkę. Wpatrywał się w dokumenty.

„Co to jest?” – wyjąkał.

„To dowód na 1,2 miliona dolarów, które Elena ukradła tej firmie” – powiedziałam chłodno. „Oszustwa podatkowe. Defraudacja. Pranie brudnych pieniędzy”.

Elena zbladła. „To… to błędy księgowe! Nie wiesz, o czym mówisz!”

„Wiem dokładnie, o czym mówię, bo jestem właścicielem długu, Eleno” – powiedziałam, pochylając się nad stołem. „Kupiłam twoje pożyczki sześć miesięcy temu. Utrzymywałam tę firmę przy życiu z własnych pieniędzy, mając nadzieję, że uda ci się ją odwrócić. Mając nadzieję, że jesteś po prostu niekompetentna, a nie kryminalistką.

l.”

Zatrzymałam się, pozwalając, by ciężar ją przygniótł.

„Ale potem dotknęłaś mojej córki.”

Elena wzdrygnęła się.