Była chuda, nieufna, nerwowa i na początku kopała każdego, kto podszedł za blisko.
Doña Luz nie raz prosiła Margarito, żeby ją sprzedał.
Mówiła, że ta klacz przyniesie im nieszczęście.
Margarito słuchał jej bez sprzeciwu.
Potem szedł do zagrody, siadał przy płocie i tam zostawał, niczego nie żądając od zwierzęcia.
Nie łamał jej ciosami.
Nie łamał jej.
Miesiącami mówił do niej cicho.
Przynosił jej świeże jedzenie.
Dawał klaczy do zrozumienia, że ludzka ręka też może się zbliżyć bezkarnie.
La Loba potrzebowała czasu, żeby zaufać.
Najpierw przyjęła jedzenie.
Potem pozwoliła Margarito zostać blisko.
Później pozwoliła mu dotknąć swojej szyi.
A kiedy w końcu na nią wsiadł, Margarito poczuł siłę, która nie pasowała do jego szczupłej sylwetki.
Klacz nie biegła z gracją.
Nie biegła jak zwierzęta tresowane do popisywania się przed tłumem.
Biegała, jakby świat był jej winien drogę ucieczki.
Istniała różnica między szybkością a desperacją.
Margarito zrozumiał to, gdy po raz pierwszy poczuł, jak La Loba rozciąga się na ziemi.
Szybkość wygrywa wyścigi.
Desperacja, gdy nie ustaje, może zmienić los.
Araclio był tym, który to wszystko rozpalił.
Był chudym robotnikiem dniówkowym, suchym jak gałąź mesquite, w znoszonym ubraniu i z dawną wściekłością tkwiącą w kościach.
Latami znosił drwiny rodziny González.
Niektórzy mówili, że zabrali mu konia.
Inni twierdzili, że upokorzyli go z powodu długu.
Niektórzy mówili o kobiecie.
Prawda zaginęła w mnóstwie wersji, ale rana pozostała otwarta.
W małych miasteczkach upokorzenie nie kończy się wraz z cichnięciem śmiechu.
Trwa w sklepie, na rynku, w nieszczerych powitaniach, w milczeniu tych, którzy widzieli i nic nie zrobili.
Pewnej nocy Ramiro González, pijany na rynku, krzyknął, że jeśli Araclio dostanie konia, to postawi przeciwko niemu wszystko.
Nie powiedział tego w tajemnicy.
Powiedział to, żeby inni usłyszeli.
Powiedział to jak ktoś rzucający kamieniem, wiedząc, że biedak nie ma nic do odrzucenia.
Ale Araclio odpowiedział.
Nie tej samej nocy krzykiem.
Odpowiedział, jadąc swoją starą ciężarówką na ranczo Margarito.
Kiedy przybył, Margarito rozrzucała lucernę w zagrodzie.
La Loba żuła powoli, a jej oczy płonęły w słabym świetle.
Araclio nie wahał się.
Powiedział, że musi się ścigać z El Ballo.
Powiedział, że wie, iż Margarito ma klacz.
Powiedział, że ludzie mówią, że jest dobra.
Margarito wciąż patrzył na La Lobę.
Nie odpowiedział od razu, bo rozumiał, że jedna reakcja może wszystko zmienić.
Co innego trenować klacz kierując się intuicją.
Co innego wystawiać ją do walki z najbardziej przerażającym koniem w regionie, podczas gdy rodzina González obserwowała ją z góry.
Doña Luz była blisko bramy.
Nie musiała znać wszystkich szczegółów, żeby wiedzieć, że coś złego właśnie wtargnęło na ranczo.
Powiedziała mu, żeby tego nie robił.
Nie krzyczała.
Nie błagała.
Powiedziała to głosem, który ma większą wagę, gdy pochodzi od kogoś, kto zniósł zbyt wiele bez narzekania.
Margarito nie odpowiedział od razu.
Spojrzał na zagrodę, dom, traktor, suchy ląd.
Potem spojrzał na La Lobę.
Czasami człowiek nie obstawia, bo myśli, że jest niezwyciężony.
