„Jedno dziecko”, odparłam, patrząc jej prosto w oczy. „Kiedy wychodził, myślał, że jestem w ciąży z jednym dzieckiem”.
Wokół nas ludzie przepływali strumieniami, a jakieś dziecko płakało przy kontroli bezpieczeństwa, ale twarz Katherine napięła się. „Desmond, musimy iść”.
Nie poruszył się, więc dodała: „Nasz samolot odlatuje za czterdzieści minut”.
Nadal nic. Cała jego uwaga skupiła się na przestrzeni między nim a dziećmi. Desmond przykucnął powoli, jakby zbliżał się do czegoś dzikiego albo świętego. „Cześć”, powiedział do naszej córki szorstkim głosem.
Przeżuła zamyślona i powiedziała: „Cześć”.
„Jak masz na imię?”, zapytał.
„Lily”, odpowiedziała.
Zaparło mu dech w piersiach i wiedziałam dlaczego. Lata wcześniej nad rzeką Desmond powiedział mi, że jego babcia miała na imię Lillian. Nie nazwałam naszej córki Lily po nim, ale ze względu na delikatność, jaką chciałam, by zawierała w sobie jej życie. Mimo to imię to uderzyło go jak wspomnienie. „A ty?” zapytał, patrząc na naszą drugą córkę.
Schowała się głębiej za moją nogą, a ja powiedziałam: „To jest Sophie. A to jest Oliver”.
Oliver uniósł głowę na dźwięk swojego imienia i wpatrzył się w Desmonda tymi samymi niebieskoszarymi oczami i ciemnymi rzęsami. Desmond uniósł rękę, po czym się powstrzymał, a ta powściągliwość bolała go bardziej, niż gdyby próbował go dotknąć. Katherine nachyliła się do jego ucha i szepnęła: „Wstań”.
I tak to usłyszałam, ale Desmond nadal kulił się. „Maya” – powiedział. „Muszę z tobą porozmawiać”.
„Nie” – odpowiedziałam, a spokój tego słowa zaskoczył nawet mnie.
Uniósł wzrok, gdy powtórzył: „Nie?”.
„Nie” – powiedziałem. „Nie tutaj, nie teraz i nie dlatego, że przypadkiem potknąłeś się o dzieci, które porzuciłeś”.
Mięsień w jego szczęce drgnął, gdy powiedział: „Nie wiedziałem, że jest ich troje”.
„Ale wiedziałeś, że jest jedno” – odparłem.
Następna cisza należała tylko do niego. Katherine gwałtownie wypuściła powietrze przez nos i powiedziała: „To najwyraźniej jakaś prywatna sprawa sprzed naszych zaręczyn, więc Desmond, możemy…
„Zajmę się tym później”.
Spojrzałam na nią, a coś w jej wyrazie twarzy sprawiło, że poczułam mrowienie na skórze. Była zła i upokorzona, owszem, ale pod spodem krył się strach, że coś zaraz z niej wyjdzie. Desmond wstał powoli i powiedział: „Maya, proszę, daj mi pięć minut”.
O mało nie odmówiłam ponownie, ale wtedy Oliver wyciągnął do niego rękę, bez dramatyzmu, po prostu dlatego, że miał osiemnaście miesięcy i był zafascynowany srebrnym zegarkiem Desmonda. Jego małe palce otwierały się i zamykały, gdy mówił: „Da”.
To nie było prawdziwe słowo, bo wydawał taki dźwięk na określenie psów, ciężarówek i odkurzacza, ale Desmond usłyszał go, jakby spadł z nieba. Jego twarz załamała się na ułamek sekundy, po czym gwałtownie się odwrócił, zakrywając usta dłonią. Widok ten zaniepokoił mnie, bo wyobrażałem sobie to spotkanie wiele razy, ale nigdy nie wyobrażałem sobie, że on się załamie. Katherine też się to nie podobało i wzięła go za ramię, tym razem mocniej. „Desmond” – powiedziała, już nie szepcząc. – „Robisz awanturę”.
W tym momencie do głosu doszedł kolejny głos. „Panie Frost?”
Mężczyzna w ciemnym garniturze podszedł od tyłu Katherine, barczysty, o srebrnych włosach i spokojnej twarzy kogoś, kto nauczył się zachowywać spokój w każdej katastrofie. Desmond podniósł wzrok i powiedział: „Nie teraz, Martinie”.
„Przepraszam” – powiedział Martin, choć nie brzmiał na skruszonego. „Twój ojciec czeka w poczekalni”.
Atmosfera znów się poruszyła na wzmiankę o ojcu Desmonda. Nigdy wcześniej nie spotkałam Alistaira Frosta, ale wiedziałam wystarczająco dużo, by wiedzieć, że jest starą fortuną i okrutnym człowiekiem. Wzrok Katherine powędrował w stronę Martina, gdy powiedziała: „Powiedz Alistairowi, że idziemy”.
Martin się nie poruszył, a jego wzrok przesunął się na mnie, a potem na dzieci. Coś na jego twarzy, nie do końca rozpoznanie, ale potwierdzenie. Ścisnął mi się żołądek i Desmond też to zauważył. „Martin, o co chodzi?”
Martin wyglądał na zakłopotanego, kiedy powiedział: „Pan Frost poprosił wszystkich o przybycie do poczekalni”.
Zaśmiałam się cicho i powiedziałam: „Absolutnie nie”.
Desmond odwrócił się do mnie i błagał: „Maya”.
„Nie” – powiedziałam. „Muszę zdążyć na samolot z trójką maluchów i nie mam ani krzty cierpliwości, jakiej wymaga spotkanie rodziny Frostów”.
Głos Katherine przeciął powietrze. „Ta kobieta nigdzie z nami nie pojedzie”.
Martin w końcu spojrzał na nią i powiedział: „Nie mówiłem do pani, pani Sterling”.
Obelga padła tak cicho, że wszyscy poczuli ją dopiero po chwili, a twarz Katherine poczerwieniała. Desmond wpatrywał się w Martina i pytał: „Dlaczego mój ojciec chce Mai?”.
Wyraz twarzy Martina stwardniał z niechęcią, gdy powiedział: „Uważam, że pan Frost powinien wyjaśnić”.
Desmond wyglądał, jakby ktoś go uderzył. „Mój ojciec wie?”.
Martin nic nie powiedział, ale twarz Katherine znieruchomiała, zdecydowanie za bardzo. I nagle zrozumiałam. Desmond nie wiedział o trojaczkach, ale ktoś wiedział. Mój głos zabrzmiał cicho. „Jak długo?”.
Martin nie odpowiedział, a Desmond zwrócił się do Katherine. Uniosła brodę i powiedziała: „Nie patrz tak na mnie”.
„Katherine” – powiedział. „Wiedziałaś?”.
„Wiedziałaś co?”.
„Nie rób tego” – powiedział z siłą trzaśnięcia drzwiami.
Zerknęła na mnie, potem na dzieci, a potem z powrotem na Desmonda. „To nie jest to miejsce”.
„To znaczy tak” – powiedziałem.
Jej oczy błysnęły. „Nic nie wiesz”.
„Wiem wystarczająco dużo” – odpowiedziałem.
Desmond podszedł bliżej i zapytał: „Czy mój ojciec wiedział, że Maya urodziła dziecko?”.
Katherine zacisnęła usta, a głos Desmonda opadł. „Wiedziałaś?”.
Po raz pierwszy odkąd przyjechała, Katherine wyglądała na uwięzioną. „Wiedziałam, że skontaktowała się z przychodnią po porodzie”.
Zatrzymałem oddech, pytając: „Co?”.
Desmond odwrócił się do mnie. „Skontaktowałaś się ze mną?”.
Wpatrywałem się w niego. „Oczywiście, że tak”.
Jego twarz zbladła. „Nic do mnie nie dotarło”.
„Wysłałem list” – powiedziałem. „Z kopiami ich aktów urodzenia, zdjęciami i osobiście wpisałem twoje imię na kopercie”.
„Kiedy?”
„Kiedy miały sześć tygodni”.
Jego oczy poruszały się dziko, szukając odpowiedzi, której pamięć nie potrafiła mu udzielić. „Nigdy go nie widziałem”.
Katherine skrzyżowała ramiona. „Biuro twojego ojca otrzymuje setki listów”.
„Nie od matki moich dzieci” – warknął Desmond.
Lily zadrżała i chwyciła mnie za płaszcz, a ja instynktownie pogłaskałem ją po plecach. „Zniż głos” – powiedziałem.
Natychmiast zniżył głos i samo to sprawiło, że Katherine spojrzała na niego, jakby stał się kimś, kogo już nie rozpoznała. Desmond znów się do niej zwrócił. „Gdzie jest ten list?”
Odwróciła wzrok. „Caroline”.
„Nie wziąłem go”.
„Ale ty o tym wiedziałaś”.
Wzięła głęboki oddech. „Alistair wiedział”.
Imię zawisło między nami. Twarz Desmonda zmieniła się wtedy nie w żal, lecz w cichą, zdyscyplinowaną i przerażającą wściekłość. „Mój ojciec to przechwycił?”
Odpowiedziało mu milczenie Katherine. Poczułem chłód w całym ciele, ponieważ przez miesiące po porodzie część mnie nienawidziła Desmonda jeszcze bardziej za to, że ignorował mój list. Teraz blizna pękła i choć go nie rozgrzeszyła, zmieniła kształt rany. Oliver zaczął się wiercić, a ja posadziłem go obok Sophie.
„Mówisz mi” – powiedziałem powoli – „że jego
Ojciec wiedział, że ma dzieci?”
Usta Katherine wykrzywiły się. „Alistair uważał, że najlepiej załatwić to prywatnie”.
„Prywatnie?” powtórzyłem.
„Finansowo”.
O mało się nie uśmiechnąłem. „Zabawne, nie dostałem ani centa”.
Desmond spojrzał na Martina, którego mina potwierdziła kolejny cios, zanim się odezwał. „Utworzono fundusz powierniczy”.
Nie mogłem oddychać. „Dla kogo?”
Szczęka Martina się zacisnęła. „Dla dzieci”.
Wpatrywałem się w niego. „Nie”.
„Tak” – powiedział cicho Martin.
„Nie” – powtórzyłem, bo to było jedyne słowo, jakie mi zostało. „Byłbym wiedział”.
„Nie, gdyby nigdy nie wyszło na jaw”.
Desmond wyglądał morderczo. Opanowanie Katherine zgasło. „Alistair chronił rodzinę”.
„Przed moimi dziećmi?” zapytał Desmond.
„Przed skandalem” – odpaliła. – „Przed niestabilnością”. Od kobiety, która mogła je wykorzystać, żeby odebrać ci połowę wszystkiego, co zbudowałeś”.
Zrobiłam krok naprzód, zanim zdałam sobie sprawę, że się poruszyłam. Desmond stanął między nami równie szybko, nie po to, by chronić Katherine, ale żeby uniemożliwić mi zrobienie czegoś na lotnisku, czego będę żałować.
„Nie masz pojęcia, co zbudowałam” – powiedziałam drżącym głosem. „Zbudowałam życie z niczego, podczas gdy on zniknął w swoim idealnym. Wykarmiłam troje dzieci o drugiej w nocy i sprzedałam bransoletkę babci, żeby zapłacić rachunek za leczenie. Nie waż się stać tam z pieniędzmi większymi niż ja zarabiam w ciągu roku i mówić mi, do czego wykorzystałam moje dzieci”.
Twarz Katherine poczerwieniała, ale Desmond nie odwrócił ode mnie wzroku. Coś w nim zdawało się rozpadać z każdym słowem. „Nie wiedziałem” – powiedział, ale tym razem zabrzmiało to mniej jak obrona, a bardziej jak wyznanie.
„Nie” – odparłam. „Nie wiedziałaś. I na początku to był twój wybór”.
Wzdrygnął się. Dobrze. Zanim ktokolwiek zdążył się odezwać, Martin zerknął przez ramię. „Pan Frost nadchodzi”.
Desmond gwałtownie uniósł głowę. Po drugiej stronie terminalu mężczyzna ruszył w naszym kierunku z powolną pewnością kogoś przyzwyczajonego do tego, że pokoje wokół niego się aklimatyzują. Alistair Frost był starszy, niż się spodziewałem, ale nie kruchy. Nosił w sobie autorytet jak drugi szkielet, a ludzie omijali go, nie wiedząc dlaczego. Jego oczy były oczami Desmonda, ale zimniejsze, mniej niebieskie, a bardziej stalowe. Zatrzymał się kilka kroków dalej, a jego wzrok padł na dzieci. Przez ułamek sekundy na jego twarzy przemknął wyraz satysfakcji, który zaraz zniknął.
„Desmond” – powiedział. „Mógł to omówić gdzieś na osobności”.
