Pokój był maleńki, wilgotny. Panował lodowaty mróz. Stało w nim zapadnięte łóżko z połamanymi sprężynami, zardzewiała dwupalnikowa kuchenka elektryczna i trzy ponuro wyglądające puszki ravioli na brudnej półce. W plastikowej torbie znalazł jej znoszone ubrania, oprawione zdjęcie z ich wystawnego ślubu i mały żółty kocyk dziecięcy, prany tyle razy w zlewie, że stał się prawie przezroczysty.
Alexander usiadł na twardym materacu i osunął się. Płakał niepohamowanie, wyjąc z bólu w tym nędznym pokoju, opłakując każdą sekundę cierpienia, jakiego doświadczyła jego żona.
E
Wracając do domu o świcie, z bezgranicznym szacunkiem położył mały żółty kocyk na kuchennym stole, jakby był najcenniejszym skarbem na świecie.
Następnego ranka, o świcie, Madame Éléonore Delacroix wpadła do domu, waląc laską w drzwi.
„Otwórz natychmiast, Alexandre! Ta mała intrygantka jest tutaj, prawda?” Alexandre otworzył drzwi, ale nie chciał jej wpuścić, blokując drogę całym swoim ciałem.
„Tak. Jest tutaj. W swoim własnym domu”.
„Zniszczy cię!” krzyknęła matriarcha. „Ta ulicznica nie może być nawet twoja!” Głos Alexandre’a był lodowato zimny, ostry jak ostrze.
„To dziecko to mój syn. Élise to moja żona. A ty groziłeś jej w najgorszy możliwy sposób. O mało nie zabiłeś mojej rodziny”. „Ochroniłem cię! Uratowałem honor Delacroix!”
„Nie. Chciałaś mnie kontrolować. Posłuchaj mnie bardzo uważnie, Matko. Jeśli jeszcze raz ośmielisz się jej zagrozić, jeśli spróbujesz zbliżyć się do Elise lub mojego dziecka bez mojej wyraźnej zgody, wykreślę cię ze swojego życia. Zerwę wszelkie więzi, a ty umrzesz samotnie w swoim rozległym zamku, nigdy nie poznając wnuka”.
Zapadła ciężka, lodowata cisza.
Po raz pierwszy w życiu władcza Eleanor cofnęła się, przerażona determinacją w oczach syna. Gwałtownie opuściła pokój.
Elise słuchała wszystkiego z góry schodów.
„Jeszcze ci nie wybaczyłam” – powiedziała cicho, gdy Aleksander wrócił.
„Wiem”.
„Ale słyszałam, jak ją odepchnęłaś. Wybrałaś nas”.
„To wszystko, co się liczy”.
Następne dni były powolne i regenerujące. Aleksander nie próbował kupić jej przebaczenia. Przygotowywał jej posiłki, zawoził na wizyty i spał na sofie, żeby mogła spać w dużym łóżku.
Pewnego deszczowego popołudnia, po kolejnym USG, lekarz szeroko się uśmiechnął.
„To mały chłopiec”. Elise, oszołomiona, zakryła twarz obiema dłońmi. Alexandre przyjął czarno-biały obraz, jakby właśnie dostał projekt swojego nowego życia.
„Wygląda na zmarszczonego, wygląda na złego” – zażartował, a jego oczy błyszczały. Elise uśmiechnęła się szczerze, po raz pierwszy od miesięcy.
„Musiał odziedziczyć ten zły humor po ojcu”. To był ich pierwszy wspólny żart. Alexandre zamówił ubranka, pieluchy, wielkiego pluszowego misia i pomalował pokój przyszłego dziecka na słoneczną żółć. Elise powiedziała, że pokój otrzymuje poranne światło, a żółty to kolor pełen odwagi.
O świcie, w mroźny zimowy poranek, Elise cicho zapukała do drzwi salonu.
„Chyba się zaczęło”. W Szpitalu Amerykańskim w Paryżu godziny wlokły się niemiłosiernie. Elise ścisnęła dłoń Alexandre’a, krzyczała z bólu i błagała go, żeby jej nie zostawiał samej.
