„Jestem tutaj, kochanie. Nigdy więcej nie zrobisz niczego sam”. Nagle rytm monitora płodu zmienił się drastycznie. Rozległ się alarm. Twarz lekarza wykrzywiła się. Tętno dziecka niebezpiecznie spadało. Oczy Elise rozszerzyły się, sparaliżowane przerażeniem. „Nie, nie, błagam cię, ratuj go…” Alexandre przycisnął czoło do jej czoła.
„Jest silny. Zupełnie jak jego matka”.
To były dwie minuty nieznośnej wieczności.
I nagle… przenikliwy, potężny krzyk wypełnił salę porodową.
Wściekły krzyk.
Krzyk życia.
„To piękny chłopiec” – oznajmił lekarz z ulgą. „Gratulacje”. Elise wybuchnęła płaczem, gdy położyli ciepłe ciałko na jej piersi.
„Witaj, kochanie. Tu mamusia. Chroniłem cię z całych sił”. Alexandre delikatnie dotknął maleńkiej rączki syna. Noworodek zacisnął małe paluszki wokół kciuka ojca.
„Jak go nazwiemy?” zapytał, płacząc.
„Mathéo. Bo to znaczy dar od Boga”. „Mathéo Delacroix” – mruknął dumnie Alexandre.
Dokładnie trzy dni później wrócili do domu. Żółty pokój czekał na niego. A mały żółty kocyk, zniszczony, ale wypełniony miłością, był pierwszą rzeczą, jaką położono na dnie łóżeczka.
Minął tydzień, zanim nadszedł list od prawników. Madame Éléonore zażądała testu na ojcostwo i zagroziła, że skorzysta z prawa do odwiedzin. Alexandre przeczytał list, zadzwonił do swojego adwokata i odpowiedział jednym zdaniem:
„Jeszcze jedna groźba pod adresem mojej żony lub syna, a spotkasz Alexandre’a Delacroix, z którym nigdy nie chciałeś się spotkać”.
Więcej listów nie nadeszło.
Camille pojawiła się przy bramie jakieś dziesięć dni później. Nie była już tą samą arogancką kobietą, co kiedyś. Wydawała się żałosna, złamana plotkami. „To ja zamówiłam to fałszywe zdjęcie” – wyznała ze łzami w oczach. „Zapłaciłam aktorowi, żeby wszedł do mieszkania. Chciałam cię zniszczyć. Myślałam, że jeśli zniknie, to mnie zabijesz”.
„Nie wybaczam ci, żebyś poczuł się lepiej” – oznajmiła Elise z lodowatym spokojem. „Wybaczam ci dla siebie. Bo nie chcę splamić mojego serca twoją trucizną. Zniknij”. Camille odwróciła się na pięcie, płacząc ze wstydu i nigdy nie wróciła.
Tego wieczoru Alexandre wyjął z szuflady stare, pogniecione zdjęcie i położył je na stole.
„Nosiłem w sobie ten horror przez osiem miesięcy. Nosiłem go, jakby to była prawda”. Elise wzięła zdjęcie do rąk, spokojnie podarła je na cztery idealnie równe części i wyrzuciła do kosza na zawsze.
„Ten kawałek papieru nie ma już żadnej władzy nad naszą rodziną”.
Mijały miesiące. Pewnego pięknego wiosennego popołudnia Alexandre siedział na dywanie w żółtym pokoju. Robił miny, żeby wywołać śmiech Mathéo. Z progu Élise obserwowała scenę. Potężny mężczyzna, który kiedyś nie wiedział, jak ją wybrać, teraz leżał na podłodze, wybierając ją i ich syna, każdego dnia.
„Alexandre” – zawołała do niego z nieskończoną delikatnością.
Uniósł głowę.
„Wybaczam ci”. Oczy prezesa napełniły się łzami.
„Nie jestem pewien, czy zasługuję na taki dar”.
„Może i nie” – uśmiechnęła się. „Ale zasługuję na życie bez tego bólu. A Mathéo zasługuje na rodzinę, która w końcu zrozumiała, co to znaczy być razem”. Alexandre podszedł delikatnie. Élise wzięła go za rękę.
To nie było idealne zakończenie.
To było coś o wiele potężniejszego.
To był prawdziwy początek.
