Po tym, jak syn zepchnął mnie ze schodów, bo odmówiłam spłacenia jego długów hazardowych, nie uroniłam ani jednej łzy. Następnego popołudnia przygotowałam pieczeń wołową, wypolerowałam kryształowe kieliszki jego zmarłego ojca i urządziłam jadalnię do perfekcji. Wszedł arogancko, chwycił kawałek mięsa gołymi rękami i zadrwił: „Grzeczna dziewczynka. A teraz przynieś moją książeczkę czekową”. Zamarł, gdy trzej mężczyźni w garniturach siedzący u szczytu stołu odwrócili się. Nie byli to moi przyjaciele, ale notariusz i prawnicy zajmujący się spadkiem, którzy właśnie sformalizowali anulowanie wszystkich jego świadczeń spadkowych.