„Kochana, jeśli czytasz te słowa, to znaczy, że już mnie nie ma przy Tobie”.
Musiałam się zatrzymać, żeby złapać oddech.
„W tej kopercie jest klucz do mieszkania. Jest coś, co ukrywałam przed Tobą przez całe życie. Przepraszam, ale nie mogłam zrobić inaczej. Musisz iść pod ten adres”.
Co Robert mógł przede mną ukrywać przez te wszystkie lata?
Adres był napisany na dole strony, po drugiej stronie miasta, w dzielnicy, w której nigdy nie byłam.
Co Robert mógł przede mną ukrywać przez te wszystkie lata?
Myślałam o jego podróżach służbowych, kiedy był młodszy. Wieczory, kiedy wracał późno z biura. Ten telefon, który odebrał na dworze w deszczu.
Zapytałam go kiedyś: „Czy jest coś, o czym mi nie mówisz?”.
Pocałował mnie w czoło i odpowiedział: „Nie ma się czym martwić”.
Czy był ktoś jeszcze? Sekretne życie, o którym nigdy nie wiedziałam?
Ta myśl przyprawiała mnie o mdłości.
Zatrzymałam taksówkę. Kierowca był młody i rozmowny. Próbował rozmawiać o pogodzie. Nie mogłam nic usłyszeć ponad zamieszanie w mojej głowie.
Zatrzymaliśmy się przed ceglanym budynkiem z zielonymi drzwiami.
Jechaliśmy prawie godzinę. Dzielnice się zmieniały.
Zatrzymaliśmy się przed ceglanym budynkiem z zielonymi drzwiami.
„To już koniec, proszę pani”.
Zapłaciłam mu i…
Długo stałem na chodniku, wpatrując się w drzwi. Część mnie chciała się odwrócić. Ale musiałem wiedzieć.
Otworzyłem drzwi kluczem i wszedłem do środka. Pierwszą rzeczą, która mnie uderzyła, był silny zapach.
Przez ułamek sekundy nie mogłem go zlokalizować. Potem zrozumiałem.
Nuty. Polerowane drewno. Zapach pokoju muzycznego.
Zapaliłem światło. I zamarłem.
Ściany były usiane półkami wypełnionymi nutami.
Na środku pokoju stał fortepian.
Ściany były usiane półkami wypełnionymi nutami i książkami z teorią muzyki.
Na ławce przy fortepianie leżały starannie ułożone nuty.
Podszedłem i wziąłem jeden.
„Clair de Lune” Debussy’ego. Mój ulubiony.
Powiedziałem to Robertowi kiedyś, dekady temu. Kiedy byliśmy młodzi, a ja jeszcze grałem.
Na pulpicie leżał kolejny utwór: „Sonata księżycowa”.
Kolejny z moich ulubionych.
Na tym samym stole znalazłem raporty medyczne. Z datą sześć miesięcy przed śmiercią Roberta.
„Diagnoza: poważna choroba serca. Rokowanie: ograniczony czas”.
Zaplanował wszystko.
Robert wiedział.
Obok raportów leżała umowa z zarządcą budynku, zawierająca szczegółowe instrukcje dotyczące dostarczenia kwiatów i koperty w pierwsze Walentynki po jego śmierci.
Zaplanował wszystko.
Obok umowy leżała gazeta. Otworzyłem ją zdrętwiałymi rękami.
Pierwsza historia pochodziła sprzed 25 lat.
„Dzisiaj Daisy wspomniała o swoim starym pianinie”. Powiedziała: „Kiedyś marzyłam o zostaniu pianistką. O graniu w salach koncertowych. Ale życie miało inne plany”. Zaśmiała się, mówiąc to, ale widziałem smutek w jej oczach.
Przypomniałem sobie tę rozmowę. Sprzątaliśmy garaż, kiedy znalazłam w pudełku moje stare nuty. Przekartkowałam je, uśmiechnęłam się i schowałam.
Myślałam, że zapomniałam. Ale Robert słuchał.
Rozpłakałam się, czytając dalej.
Następna strona brzmiała:
„Postanowiłam nauczyć się grać na pianinie. Chcę jej oddać marzenie, z którego zrezygnowała dla naszej rodziny”.
Rozpłakałam się, czytając dalej.
O jej lekcjach:
„Zapisałam się dzisiaj na lekcje gry na pianinie. Nauczycielka jest o połowę młodsza ode mnie. Wydawała się sceptyczna, kiedy powiedziałam jej, że zaczynam od zera”.
O jej niepowodzeniach:
„Dzisiaj próbowałam zagrać prostą gamę i miałam wrażenie, że moje palce należą do kogoś innego. To trudniejsze, niż myślałam”.
„Nie poddam się”.
O jej frustracjach:
„Pracuję od sześciu miesięcy i nadal nie potrafię zagrać prostej melodii bez popełniania błędów. Może jestem za stara, żeby się uczyć”.
O jej determinacji:
„Nie poddam się. Daisy nigdy się dla mnie nie poddała. Ja się nie poddam dla niej”.
O jej postępach:
