Kiedyś, po krótkim pobycie w szpitalu, pielęgniarka zapytała: „Czy jesteś z rodziny?”.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Lawrence powiedział: „Jest wystarczająco blisko, żeby się ze mną kłócić”.
Petera nie było w pobliżu zbyt często. Nigdy też nie poznałam go osobiście.
Lawrence nigdy nie mówił tego ze złością, ale widziałam, jak Sprawdzałem telefon za każdym razem, gdy dzwonił.
„On ma swoje własne życie” – powiedział mi kiedyś.
Skinąłem głową.
Wiedziałem, jak to jest czekać na kogoś, kto już dawno odszedł.
„Jest wystarczająco blisko, żeby się ze mną kłócić”.
***
Pewnego wieczoru, po siedmiu latach znajomości z Lawrence’em, wpadłem z zakupami i zastałem go na ganku.
„Chcesz to do środka?” – zapytałem.
„Za chwilę” – powiedział. „Usiądź, zanim upadniesz”.
Usiadłem, bardziej dlatego, że zauważył, niż dlatego, że sam chciałem.
„Jest rocznica mojego rozwodu” – powiedziałem. „Myślałem, że do tej pory poczuję się wolny. Czasem czuję się po prostu wyczerpany”.
„Chcesz to do środka?”
Lawrence spojrzał w stronę mojego domu. Samochód Madison stał na podjeździe. Matthew rzucał do kosza z jedną słuchawką w uchu, teraz na tyle wysoki, że wyglądał na prawie dorosłego.
„Wciąż cię potrzebują” – powiedział.
„Chcą. Ale teraz jest inaczej. Mają wakacyjną pracę, przyjaciół, szkołę, życie. Jestem z tego dumny”. Potarłem czoło. „Po prostu nie wiem, kim jestem, kiedy mnie nie potrzebują”.
Lawrence nie odpowiedział szybko. To była jedna z jego najlepszych cech. Pozwalał prawdzie pozostać sobą, nie próbując jej upiększać.
„Po prostu nie wiem, kim jestem, kiedy mnie nie potrzebują”.
Potem zapytał: „Co byś zrobił, gdyby nikt cię nie potrzebował przez cały dzień?”.
Odchyliłem się do tyłu. „Poszedłbym gdzieś, gdzie jest cicho”.
„Naprawdę? Gdzie?”
„Do cichego domku. Może nad jeziorem. Żadnych naczyń w zlewie. Żadnych rachunków na blacie”. Nikt nie woła „mamo” z innego pokoju.
„Brzmi samotnie”.
„Nie” – powiedziałam. „Samotność to bycie potrzebnym cały dzień i ciągłe poczucie bycia niezauważonym”.
Powoli skinął głową. „Rozumiem”.
„Poszedłbym gdzieś w ciche miejsce”.
Myślałam, że miał na myśli Daisy.
Nie wiedziałam, że ma na myśli też mnie.
***
Dwa tygodnie przed śmiercią Lawrence’a przyniosłam mu gulasz wołowy i zastałam Scrabble’a czekającego na stole.
„Oszukujesz fałszywymi słowami” – powiedziałam.
„Wygrywam legalnymi”.
Pokonał mnie o 23 punkty, a ja zagroziłam, że przestanę przynosić gulasz.
Nie wiedziałam, że ma na myśli też mnie.
„Nie zrobiłbyś tego” – powiedział.
„Nie” – przyznałam. „Nie zrobiłabym tego”.
To był nasz ostatni pełny wieczór razem.
***
Kilka dni później Lawrence zmarł spokojnie we śnie.
Pogrzeb był skromny, ale nie pusty. Przyszedł farmaceuta. I dwoje innych sąsiadów i kobietę z jego gabinetu lekarskiego.
Potem wszedł Peter.
To był nasz ostatni pełny wieczór razem.
Miał szczękę Lawrence’a, ale nie miał w sobie jego ciepła.
Po nabożeństwie podszedł prosto do mnie.
„Musisz być Julie”.
„To ja. Przykro mi z powodu twojej straty”.
Zignorował moją dłoń. „Mój ojciec o tobie wspominał”.
„Też o tobie wspominał”.
„Przykro mi z powodu twojej straty”.
Jego twarz się skrzywiła.
