„To zależy, której pani szuka, profesorze.”
Pojawił się przelotny uśmiech.
„Proszę wejść.”
Delmas siedział między profesor Samirą Benhamou, internistką, a dr. Antoine’em Rigalem, specjalistą medycyny środowiskowej.
„Opublikował pan badanie na temat porzucania opieki zdrowotnej w społecznościach wiejskich w stanie Maine-et-Loire” – powiedział Delmas.
„Tak”.
„Przeprowadził pan wywiady ze 184 pacjentami w siedmiu ośrodkach zdrowia?”
„Sześciu. Siódmy się wycofał, ale zachowałem dane dotyczące czasu dojazdu, ponieważ odległość stanowiła część problemu”.
Delmas wyjął kopię artykułu z adnotacjami.
„Byłem członkiem komisji, która go oceniała. Nie otrzymał nagrody”.
„Wiem”.
„Powinien. Nie chodziło tylko o statystyki. Pokazywał, co się dzieje, gdy nikt nie przychodzi”.
Rozmowa przybrała inny obrót. Elise mówiła o kobiecie, która przecięła tabletki na nadciśnienie, żeby dłużej działały, i o wszystkich tych, którzy przepraszali za chorobę.
„Dlaczego nie zostać w publicznej służbie zdrowia?” – zapytała Samira.
„Ponieważ polityka może otworzyć drzwi, ale gdy ktoś stoi przed nimi…”
Ty, przerażona, potrzebujesz kogoś innego po drugiej stronie.
Po 42 minutach Delmas wskazała na kurtkę.
„Czy mogę zapytać, co się stało?”
„Ktoś u mnie ją zniszczył dziś rano.”
„A i tak przyszłaś.”
„Nie miałam innej kurtki. I nie miałam innej przyszłości.”
„Odwaga często brzmi czyściej w słowach niż w rzeczywistości.”
„W rzeczywistości czasami pachnie wybielaczem.”
Po zakończeniu rozmowy Delmas odprowadziła ją do domu.
„Zachowaj tę kurtkę.”
„Dlaczego?”
„Pewnego dnia ktoś cię zapyta, jakim jesteś lekarzem. Odpowie ci, zanim ty to zrobisz.”
Sześć tygodni później Elise otrzymała list z bezpośrednim przyjęciem na drugi rok studiów medycznych. Fundacja przyznała jej również trzyletnie stypendium.
Na dole listu Delmas napisała: „Przynieś kurtkę do Angers. Ona też zasłużyła na swoje miejsce.”
Elise położyła list na kuchennym stole.
„Dostałam się”.
Nadine przeczytała go pierwsza.
„Wiedziałam, że ci się uda”.
„Nie. Nie przepisuj tego, co się stało”.
Gérard odłożył tablet.
„To nie czas na wyrównywanie rachunków”.
Camille chuchnęła na świeżo pomalowane paznokcie.
„Gratulacje. Staraj się nie myśleć, że jesteś lepsza od wszystkich”.
Elise odwróciła się do niej.
„Wylałaś wybielacz na moją kurtkę?”
„Dostałaś się, prawda? Czemu wciąż marudzisz?”
To nie było pełne wyznanie, ale wystarczyło.
„Przeprowadzam się do Angers w lipcu” – powiedziała Elise.
„Stypendium nie pokrywa wszystkiego” – zadrwił jej ojciec.
„Dam sobie radę”.
Nadine zbyt szybko odwróciła się w stronę zlewu.
Dwa miesiące później biuro stypendialne poprosiło Élise o dokumenty potwierdzające założenie konta oszczędnościowego zarejestrowanego na jej nazwisko. Nigdy o nim nie słyszała.
Konto zostało założone 14 lat wcześniej, a 72 000 euro pozostawiła jej babcia Jeanne, która zmarła, gdy Élise miała 11 lat. Zawsze powtarzała:
„Pewnego dnia stąd odejdziesz. Musisz mieć coś, co należy tylko do ciebie”.
Wyciąg widniał na 0 euro.
