Potem rozległ się głos Ryana.
„Przeczyścił. Sto pięćdziesiąt tysięcy. Naprawdę myślała, że to ratuje małżeństwo”.
Maya zaśmiała się do nagrania.
„Kiedy jej dasz papiery?”
„Z samego rana” – powiedział Ryan. „Ten idiota sam zapłacił za swoją eksmisję”.
Powiedziałem: „Alexa, przestań”.
Następna cisza była zimniejsza niż zima.
Część 2
Walter upuścił taśmę pakową.
„Ryan” – powiedział drżącym głosem – „co to jest?”
Ryan zbladł.
„Zmontowała to” – powiedział szybko. „To podróbka”.
„Nie pogarszaj sytuacji” – powiedziałem. „Ty i Maya zapomniałyście, że system bezpieczeństwa nagrywa dźwięk aktywowany ruchem w głównych pomieszczeniach mieszkalnych”.
Pewność siebie Mai zniknęła.
Patricia zrobiła krok naprzód. „Claire, to naruszenie prywatności. Ryan ma swoje prawa”.
„Intercyza zawiera klauzulę o niewierności” – powiedziałam. „Paragraf siódmy stanowi, że w przypadku udokumentowanej niewierności Ryan zrzeka się alimentów i wszelkich karencji w opuszczeniu mojego majątku osobistego”.
Ryan podszedł do mnie wściekły.
„Zmarnowałaś sto pięćdziesiąt tysięcy dolarów na nic” – krzyknął. „Kupiłaś mi wolność. Nadal mam towarzystwo”.
Zadzwonił dzwonek do drzwi.
Spojrzałam na zegarek.
„W samą porę”.
Wszedł urzędnik sądowy i położył dokumenty na marmurowym blacie.
„Ryanie Thomasie Brooksie, zostałeś oficjalnie doręczony”.
Patricia wyszeptała: „Co takiego?”
Złożyłam ręce.
„Mój pozew rozwodowy, trzydziestodniowe wypowiedzenie umowy najmu dla twoich rodziców i nakaz ochrony nakazujący Ryanowi natychmiastowy wyjazd”.
Maya jęknęła.
„A co ze mną?”
Odwróciłam się do niej.
„Nie jesteś rezydentem. Wkroczyłaś na cudzy teren. Masz dziesięć minut na opuszczenie lokalu, zanim policja z końca ulicy się pojawi”.
Ryan podniósł papiery, trzęsąc się z wściekłości.
„Myślisz, że nakaz sądowy może mnie powstrzymać? Nadal mam Sterling Lane Consulting. Dzięki tobie jestem wolna od długów”.
Uśmiechnęłam się.
„Nie, Ryan. Pożyczka nie została zamknięta. Została przejęta”.
W pomieszczeniu zapadła cisza.
Przesunęłam telefon po blacie.
„Poznaj Steelgate Holdings, LLC. Wczoraj wykupili każdy dolar długu komercyjnego twojej firmy”.
Walter przeczytał tekst na ekranie i zbladł.
„Claire… jesteś właścicielką firmy?”
„Nie” – powiedziałam łagodnie. „To mój dług”.
Ryan chwycił się lady.
„To nielegalne”.
„To biznes” – powiedziałem. „Twoja pożyczka była niespłacana przez ponad dziewięćdziesiąt dni. Dług był zagrożony, a ja go kupiłem”.
Patricia złapała Ryana za rękaw. „Co to znaczy?”
„To znaczy, że teraz jest mi winien” – powiedziałem. „Każde biurko, laptop, teczka klienta, umowa najmu biura i każda część firmy”.
Nieruchomość została zastawiona jako zabezpieczenie”.
