CZĘŚĆ 1
— Jeśli ten chłopak jeszcze raz stwierdzi, że w tym zbiorniku przemysłowym jest żywy człowiek, poproszę o skierowanie na psychiatrię dziecięcą.
X
Głos dyrektor Beáty Szalay zabrzmiał tak zimno, że nawet starzy fani Domu Dziecka Szent Luca zdawali się na chwilę przystanąć.
Máté, który miał zaledwie sześć lat, słyszał wszystko z korytarza.
Nie płakał.
Nie krzyczał.
Przytulił tylko mocniej brązowego misia, który kiedyś należał do jego matki, i spojrzał na swoje znoszone trampki.
Mieszkał już od siedmiu miesięcy w tym domu dziecka, na przemysłowych obrzeżach Budapesztu, gdzie miasto zdawało się umierać wśród opuszczonych warsztatów, zardzewiałych hal i zaśmieconych działek.
Jego matka zmarła na zapalenie płuc, ponieważ zbyt późno otrzymała odpowiednią pomoc medyczną.
Jego ojciec, całkowicie wyniszczony alkoholem i żałobą, zginął w bójce przed pubem kilka tygodni później.
Od tamtej pory Máté prawie się nie odzywał.
Ale każdego popołudnia, podczas gdy inne dzieci bawiły się na podwórku, obserwował ogromne metalowe zbiorniki, które górowały za ścianą domu, w starej, opuszczonej dzielnicy przemysłowej.
Były to ogromne cylindry, pokryte rdzą, graffiti i ciemnymi plamami po wieloletnim deszczu.
Kiedy uciekł, Daniel Robert, jeden z młodych wychowawców domu, znalazł go z uchem przyciśniętym do ściany jednego ze zbiorników.
— Matthew, co ty tu robisz? To niebezpieczne.
Chłopiec przyłożył palec do ust.
— Słuchaj.
Daniel stał nieruchomo, próbując cokolwiek usłyszeć.
Tylko wiatr poruszał luźnymi metalowymi płytami, a w oddali szczekał pies.
— Nic tam nie ma, mistrzu.
Mateusz pokręcił głową.
— Ale jest. W środku jest mężczyzna. Puka.
Daniel myślał, że to z powodu żalu.
Traumy.
Wyobrażenia dziecka, które zbyt wcześnie straciło oboje rodziców.
Psycholog z opieki społecznej powiedział to samo po swojej ocenie:
— To prawdopodobnie zachowanie kompulsywne spowodowane porzuceniem.
Ale Matthew uciekał raz po raz.
Raz w porze lunchu.
Innym razem w ulewnym deszczu.
A raz wyskoczył przez okno łazienki, raniąc sobie kolano tak mocno, że krwawiło.
Zawsze biegł do tego samego zbiornika.
Inne dzieci zaczęły go drażnić.
— Znowu ten szalony Máté!
— Idź i porozmawiaj ze swoim duchowym przyjacielem!
Máté nie odpowiedział.
Usiadł obok metalowego cylindra, przycisnął twarz do ściany zimnego zbiornika i czekał.
Pewnego popołudnia Dániel zastał go płaczącego bezgłośnie.
— Co się stało, Máté?
Twarz chłopca była mokra nie tylko od łez, ale także od drobnego deszczu padającego na opuszczoną farmę.
— Już prawie nie puka.
Dániel poczuł dziwny ucisk w piersi.
— Kto?
— Mężczyzna.
— Jaki mężczyzna?
— Wujek Viktor.
Daniel zamarł.
— Skąd wiesz, że tak ma na imię?
Mateusz mocniej przytulił misia.
— Mówił cicho. Powiedział: „Jestem Viktor… pomóż mi”.
Tego wieczoru Daniel przeglądał rysunki, które Matthew zrobił w ciągu ostatnich kilku tygodni.
Było piętnaście kartek.
Na każdej widniał ten sam pojemnik.
Okrągła pokrywka na górze.
W środku znajdowała się ludzka postać.
Zardzewiałe szyny obok.
Częściowo zawalony korytarz.
I czerwony krzyż obok metalowej drabiny.
To nie były dziecinne bazgroły.
To była mapa.
Daniel zaniósł kartki do gabinetu dyrektor Beaty.
Kobieta ledwo na nie spojrzała.
— Chora obsesja.
— Dyrektorze, chcę tylko zobaczyć ten pojemnik.
Beáta zaśmiała się sucho.
— Chcesz, żebym zadzwoniła na policję, bo jakiś traumatyzowany sierota rysuje rysunki grozy?
— A co, jeśli masz rację?
Spojrzenie Beáty stwardniało.
— To dziecko denerwuje cały dom. Rozmawiałem już z komisją ochrony dzieci. Przyjdą w poniedziałek, żeby podpisać wniosek o przeniesienie do dziecięcego zakładu psychiatrycznego.
Za drzwiami Máté usłyszał słowo „przeniesienie” i zbladł.
Tej nocy, kiedy wszyscy spali, wślizgnął się boso do gabinetu.
Na stole zobaczył teczkę ze swoim nazwiskiem.
Máté Kovács.
Wstępna diagnoza: poważne halucynacje słuchowe.
Ryzyko ucieczki.
Zalecenie: natychmiastowe umieszczenie w zakładzie.
Chłopiec cofnął się, drżąc.
Znalazł Daniela w pralni, gdzie liczył koce.
Máté podał mu swój ostatni rysunek.
— Jeśli go zabiorą, wujek Viktor umrze.
Daniel spojrzał na rysunek.
Potem w oczy chłopca: zmęczone, przestraszone, a jednocześnie niesamowicie pewne siebie.
Po raz pierwszy postanowił mu uwierzyć.
Następnego ranka pójdzie na komisariat.
Nawet jeśli będą się z niego śmiać.
