Madeleine na sekundę zamknęła oczy.
Kiedy je otworzyła, wyglądała starzej. Nie słabiej. Starzej jak starożytny kamień, na który właśnie spadł deszcz.
„Nie musisz dźwigać ciężaru kłamstwa”.
Bo wstydzisz się, że tam mieszkałaś, powiedziała.
Łzy napłynęły jej do oczu.
„Powinienem był się domyślić”.
„Może. Ale wiedział, że mu ufasz. To się liczy”.
To było pierwsze zdanie, które nie wywołało w niej poczucia winy.
Czterdzieści pięć minut później Julien wszedł z bukietem białych piwonii. Jego matka, Solange Mercier, podążyła za nim w kremowym płaszczu narzuconym na ramiona, z designerską torbą na ramieniu i idealnie opanowanym, delikatnym uśmiechem.
Julien był przystojny w sposób, który sprawiał, że ludzie zbyt łatwo mu wybaczali. Wysoki, ciemnowłosy, w nienagannej koszuli, z drogim zegarkiem i spokojnym głosem. W swojej pracy jako prywatny doradca inwestycyjny podobno budził zaufanie. Camille od dawna uważała to za zaletę. Tego dnia zrozumiała, że to może być jego narzędzie.
Zobaczył Madeleine. Jego uśmiech trwał o sekundę za długo.
„Madeleine, co za niespodzianka” – powiedziała Solange.
Madeleine nawet na nią nie spojrzała.
„Gdzie są pieniądze mojej wnuczki?”
Julien powoli położył bukiet na parapecie.
„Nie jestem pewien, czy rozumiem, o jakich funduszach mówisz”.
„Nie obrażaj mnie i nie marnuj czasu w tym samym zdaniu”.
Solange uniosła brwi.
Julien zwrócił się do Camille z tym ostrożnym spojrzeniem, które znała aż za dobrze, tym, którego używał, gdy chciał obrócić proste pytanie w śliską ścieżkę.
„Sprawy są bardziej skomplikowane. Były arbitraże, tymczasowe inwestycje, obligacje. Wszystko zostało zrobione dla naszej rodziny”.
Camille powtórzyła łamiącym się głosem:
