„Twoja siostra choruje za każdym razem, gdy cię widzi” – powiedziała mama. „Spakuj swoje rzeczy. Dziś wieczorem”. Wziąłem jedną torbę i wyszedłem bez słowa. Przez 7 dni ani jednego telefonu. Potem tata. Potem mama. Potem siostra. Pozwoliłem jej zadzwonić.

Rozdział 1: Szara torba podróżna
Nazywam się Tiffany Seard. Mam trzydzieści cztery lata, jestem starszą menedżerką projektów, specjalizującą się w wielomilionowych harmonogramach infrastrukturalnych, a mimo to do zeszłego miesiąca byłam wciąż dwunastoletnią dziewczynką mieszkającą w piwnicy i czekającą na pozwolenie na istnienie.

Koniec nie nastąpił wraz z krzykiem. Nie nastąpił wraz z dramatycznym brzękiem tłuczonego szkła. Nadszedł wraz z klinicznym chłodem głosu mojej matki w kuchni pachnącej cytrynowym płynem do czyszczenia i czosnkowym chlebem.